تقابل رنگها در شعر معاصر

وجود رنگها در طبیعت، بیانگر حکمت عالیه ی آفرینش است و از گذشته های دور به گونه های متعددی در باور مردم رسوخ یافته ا ست . رنگ، مایه آرایش جهان آفرینش و نمایانگر قدرت نقاش زبر د ست هستی ا ست. امروزه - به عقیده بسیاری از بزرگان ادب و هنر جهان رنگ، مهمترین عنصر در بروز خلاقیت های هنری است. از آنجا که شعر، گزینش واژه هایا به تعبیر دقیق تر، نقاشی با واژه هاست، بی گمان انتخاب رنگها در عرصه هنرمندی شاعر نمی تواند بی تاثیر باشد و انتخاب آگاهانه یا ناآگاهانه هر رنگ از سوی شاعر، بیانگر دیدگاه وی نسبت به هستی و پدیده های آن محسوب می گردد.یکی از مباحث حائز اهمیت در شناخت فرهنگ زبان و ادبیات ، بررسی معانی و جایگاه رنگها در آثار ادبی است چرا که به عنوان عنصری مهم در نماد پردازی ها به کار می روند. در این میان و سعت دید و نگاه عمیق شاعران معا صر به پدیده های هستی در کنار آگاهی آن ها از اثرات مختلف رنگها سبب می شود که رنگها در ا شعارآنها جلوه و نمود زیبایی پیدا کند. با توجه به برر سی ا شعار نیما یوشیج ، سهراب سپهری،اخوان ثالث، پروین اعتصامی،فروخ فرخزاد متوجه خواهیم شد که همه این شاعران از رنگ سیاه بیشترین ا ستفاده را برده که این به دلیل برهه ی زمانی ا ست که آنان در آن زندگی کرده و به نوعی احتناق و سیه روزی مردم را متوجه و آن را در اشعار خود به نحوی بیان کرده اند هر چند نمی توان گفت که تنها رنگ سیاه برای آنان وجود دا شته رنگهایی چون سبز و قرمز یا آبی نیز در ا شعار بعضی از آنان دیده می شود.که بیشترین رنگها در آثار سهراب سپهری دیده می شود.

کلیدواژه ها:

شعر ، رنگ ، سیاه ، معاصر