بررسی اندیشه انسان کامل در رسائل شاه نعمت الله ولی
محل انتشار: فصلنامه عرفان اسلامی، دوره: 18، شماره: 72
سال انتشار: 1401
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 163
فایل این مقاله در 22 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_IAUZ-18-72_009
تاریخ نمایه سازی: 31 خرداد 1401
چکیده مقاله:
کمالطلبی، ذاتی انسان است و همین امر باعثشده که توجه به ارائه الگوی انسان کامل در همه ادیان الهی و عموم مکاتب بشری موردتوجه قرارگیرد. انسان کامل از جمله مباحث ریشهدار عرفان اسلامی است که همواره مورد توجه اندیشمندان بودهاست ، موضوعی که به همراه توحید ، هسته اصلی عرفان اسلامی را تشکیلمیدهد. مقاله حاضر با روش توصیفی – تحلیلی به بررسی انسان کامل در رسائل شاهنعمتالله ولی میپردازد و نتایج آن حاکی از این است که شاهنعمتالله ولی با رویکرد علمالاسمائی خود در این موضوع بهنحو مطولی سخنرانده و بر جنبه شهودی و عرفانی و در مرحله بعد براساس آموزههای وحیانی بحثکردهاست. وی با مبنا قراردادن نظام علمالاسمائی به تبیین رابطه حق با انسان کامل و عالم میپردازد. از نظر شاهنعمتالله ولی، انسان کامل با توجه به آیه امانت مانند آینهای است که خداوند خود را در وجود او میبیند زیرا انسان کامل مظهر اسماء و صفات الهی است. انسان کامل، واسطه بین حق و خلق است و سبب فیض حق و مدد او به عالم است انسان کامل نزدیکترین تجلی به خداوند است، بنابراین انسان کامل مظهر ولایت حق است، کون جامعی که واسطه فیوضات حق به ممکنات است.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
عالیه اکیری
دانش آموخته زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه بین المللی امام خمینی، قزوین،ایران. نویسنده مسئول: alyhakbary۹@gmail.com
محمدحسین سرداغی
استادیار، گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه بین المللی امام خمینی، قزوین، ایران.
مهسا رون
استادیار، گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه بین المللی امام خمینی، قزوین، ایران.