برآورد و تحلیل توابع تقاضای نیروی کار با در نظرگرفتن تفاوت جنسیت در ایران

در سه دهه اخیر، به‎رغم پایین بودن نرخ مشارکت نیروی کار زنان، نرخ بیکاری زنان افزایش قابل‎ملاحظه ­ای یافته و از نرخ بیکاری مردان فزونی گرفته است. در پژوهش حاضر، عوامل موثر بر تقاضای نیروی کار برحسب جنسیت (زنان و مردان) شناسایی شده است. نتایج برآورد الگوی پویا با استفاده از داده های آماری سال‎های ۱۳۹۶-۱۳۶۵ به روش گشتاورهای تعمیم‎یافته چندمعادله ای نشان می‎دهد که تولید ناخالص داخلی غیرنفتی اثر مثبت و معنادار و دستمزدهای نسبی، هزینه نیروی کار نسبت به سرمایه، و سرمایه سرانه اثر منفی و معنادار بر تقاضای نیروی کار برحسب جنسیت دارند. نتایج حاصل از برآورد الگو نشان می‎دهد که سرعت تعدیل نیروی کار به سمت سطح مطلوب برای نیروی کار زن کندتر از نیروی کار مرد است. نتایج برآورد الگو نشانگر آن است که اثر مثبت تولید ناخالص داخلی غیرنفتی بر تقاضای نیروی کار زنان بیش‎تر از مردان است. بنابراین در شرایط رکودی، زنان نسبت به مردان فرصت های شغلی بیش‎تری را از دست می‎دهند. یافته دیگر آن‎که، نیروی کار زن و مرد جانشین هستند و در نتیجه، اجرای سیاست‎های یارانه دستمزد و معافیت حق بیمه سهم کارفرما برای استخدام زنان تاثیر مثبت و معناداری بر اشتغال نیروی کار زن دارد. همچنین، نیروی کار و سرمایه جانشین هستند و اجرای سیاست­هایی که به افزایش هزینه نیروی کار نسبت به سرمایه منجر شود، به کاهش اشتغال منتهی می‎شود. در نهایت، پیشرفت فناوری از طریق افزایش سرمایه سرانه اثر منفی قابل‎توجهی بر اشتغال نیروی کار زن و مرد دارد.

کلیدواژه ها:

Dynamic Labor Demand ، Adjustment Costs ، Capital Intensive ، Technological Progress ، Multiple Equation GMM. ، تقاضای نیروی کار پویا ، هزینه های تعدیل ، سرمایه بری ، پیشرفت فناوری ، روش گشتاورهای تعمیم یافته چندمعادله ای