روابط بینامتنی کلمات قصار امام علی(ع) در سروده های شاهانه شاهنامه
محل انتشار: دوفصلنامه مطالعات ادب اسلامی، دوره: 1، شماره: 1
سال انتشار: 1400
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 160
فایل این مقاله در 22 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_JJILR-1-1_001
تاریخ نمایه سازی: 3 خرداد 1401
چکیده مقاله:
براساس نظریه بینامتنیت، هر متنی، زایش و بازخوانش متون پیش از خود یا معاصر با خود است که به صورت مستقیم یا غیرمستقیم درآن متن دخالت دارد. استفاده از مفاهیم و تعلیمات نهج البلاغه وکلمات قصار امام علی(ع) بعد از قرآن، یکی از شیوه هایی است که نویسندگان برای غنای سخن خویش از آن بهره برده اند.باتوجه به هدف والای فردوسی در اثرگران سنگ خود شاهنامه،مبنی بر پاس داشت زبان وفرهنگ پارسی، هدف از پژوهش حاضر شناخت و بیان میزان بینامتنیت کلام امام(ع) در الفاظ و مضامین سروده های شاهنامه است تا میزان الگوپذیری حکیم توس را از سخنان و مفاهیم ارزشمند امیرمومنان برجسته تر سازد. این پژوهش با روش توصیفی تحلیلی به بررسی روند بینامتنیت در سروده های شاهانه شاهنامه (متن حاضر)وکلمات قصار امام(متن غایب)پرداخته است و نتایج حاکی از آن است که گونه های بینامتنی که به صورت واژگانی، مضمونی وگزارشی میان متن حاضر و غایب صورت گرفته است بیانگر روابط بینامتنی میان دو متن به صورت نفی جزئی، نفی متوازی ونفی کلی است وشایان ذکر است که پربسامدترین رابطه بینامتنی نفی متوازی است که به شیوه مضمونی یا الهامی است و تناص واژگانی به دلیل تاکید فردوسی بر عدم کاربرد الفاظ عربی،از کمترین بسامد برخوردار است.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
حسن عبداللهی
زبان و ادبیات عربی. دانشکده ادبیات و علوم انسانی دکترعلی شریعتی. دانشگاه فردوسی مشهد. ایران
زهرا حقایقی
زبان و ادبیات عربی. دانشکده ادبیات وعلوم انسانی دکتر علی شریعتی. دانشگاه فردوسی مشهد. ایران