پژوهشی نقادانه در باب تبیین گرایس از تابع ارزش بودن شرطی ها در زبان طبیعی بر اساس مفهوم اظهارپذیری
محل انتشار: دوفصلنامه منطق پژوهی، دوره: 8، شماره: 2
سال انتشار: 1396
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 259
فایل این مقاله در 30 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_LOGIC-8-2_006
تاریخ نمایه سازی: 16 اردیبهشت 1401
چکیده مقاله:
ادات منطقی در منطق کلاسیک گزاره ها بنا بر تعریف تابع ارزش (truth function)هستند. فیلسوفان منطق و زبان معاصر دو نظر عمده در باب تابع ارزش بودن ادات متناظر با ادات منطقی در زبان طبیعی (که عبارتند از "چنین نیست که"، "و"، "یا" و "اگر...آنگاه...") مطرح نموده اند. برخی استدلال کرده اند که ادات متناظر با ادات منطقی در زبان طبیعی تابع ارزش نیستند و در مقابل برخی نیز استدلال هایی به نفع تابع ارزش بودن ادات مذکور ارائه نموده اند. در این میان، دفاعیات گرایس (۱۹۷۵) از تابع ارزش بودن شرطی ها ("اگر...آنگاه...") در زبان طبیعی که بر اساس مفهوم اظهارپذیری (assertibility) و معنای ضمنی (implicature) عبارات صورتبندی شده از ثقل مهمی در منابع فلسفی چند دهه اخیر برخودار بوده است. هدف اصلی این مقاله بررسی و سپس نقد دفاعیات گرایس در خصوص تابع ارزش بودن شرطی ها در زبان طبیعی است.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
سید علی کلانتری
استادیار دانشگاه اصفهان، گروه فلسفه
مراجع و منابع این مقاله:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :