تصویب طرح های جامع و تفصیلی و تاثیرمشارکت شهروندان درقانون مدیریت شهری

ما نیاز داریم که شهر خوب داشته باشیم نیل به اهداف تعیین شده مستلزم اعمال شیوه مدیریت جامع شهری، پرتوان و همواریهمه دستگاه های اداری دخیل از یکسو و همکاری و بلکه مشارکت شهروندان از سوی دیگر است. مشارکت شهروندان نیز با عواملمختلف سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی ارتباط دارد. شهروندان از دولت و شهرداری انتظار دارند رابطه آنها مبتنی بر اصولی چونقانون عادلانه، احترام به حق مالکیت خصوصی، پاکدامنی و منع تجاوز کارگزاران از حدود اختیارات قانونی، منع غرضورزی، منع اضرار،منع تاخیر ناروا، پرداخت قیمت عادلانه روز، توجه کامل به اعتراضات و شکایات شهروندان، تکلیف پاسخگوئی در طرح های شهری باشد.از جانب دیگر دولت و شهرداریها وظیفه دارند منافع عمومی را رعایت کنند و خدمات مورد نیاز شهری را برآورد نمایند. این اصل درحقوق اداری ما به اصل نسبی بودن حقوق اداری شهرت دارد. دین، فرهنگ و قانون اساسی ما اصولا با اصول یاد شده فوق ناآشنا نیستولی شکل اصلی در اجرای این قواعد است که در برخی موارد به جای همکاری مامورین عمومی با شهروندان و بالعکس، همکاری آنها بهنوعی تبانی علیه قانون می شود. رابطه شهروندان ما با دستگاههای اداری شان بویژه با شهرداریها و مدیران و مجریان آنها بر پایه اصولدرست شهرنشینی استوار نیست و به جای رعایت اخلاق عام شهری دو سویه غالبا بر امر و نهی و کمتر بر پند و اندرز گذاشته شده است. این مقاله نشان خواهد داد که در فرآیند حقوقی تصویب طرح هایجامع و تفصیلی شهری همه انسانهای شهرنشین باید مشارکت داشته باشند ولی عملا بالنسبه چنین نیست و نقش شهروندان ما در اینمقوله غایب یا فوق العاده ضعیف است.

کلیدواژه ها:

طرح جامع ، طرح تفصیلی ، مدیریت شهری ، فرهنگ شهروندی ، قانون گرایی