تحلیلی بین زبانی از ساختار ارتقایی خودایستا

وجود ساخت ارتقایی در بیشتر زبان­هایی که گروه متمم­نمای ناخودایستا برمی­گزینند به اثبات رسیده است، چراکه اعتقاد بر این است که در بند ناخودایستا به سبب ناقص بودن هسته زمانی جمله پیرو، این هسته قادر به بازبینی حالت فاعلی نیست و فاعل جمله پیرو برای بازبینی مشخصه حالت خود مجبور به حرکت به جایگاه فاعلی بند بالاتر است. براساس این دیدگاه ارتقا از درون بند خودایستا به دلیل امکان­پذیر بودن بازبینی حالت مجاز نیست. در پژوهش حاضر با به­کارگیری داده­های زبان­های مختلف نشان داده می­شود برخلاف این تصور، ارتقای فاعل به فاعل در برخی زبان­ها از درون بند خودایستا نیز  امکان­پذیر است. البته ساخت­های ارتقایی در زبان­های دارای متمم خودایستا نیز کاملا یکسان نیستند و با هم تفاوت­هایی آشکار دارند. در پژوهش حاضر چهار نوع مختلف ساخت ارتقایی خودایستا اعم از فراارتقا، فوق ارتقا، بیش ارتقا و ارتقای کپی در زبان­های مختلف و فرضیه­های متفاوت درباره آن ها مورد مطالعه قرار می­گیرد و درنهایت سعی می­شود با  توجه به شواهد موجود مبنی بر وجود ساخت ارتقایی در زبان فارسی، جایگاه زبان فارسی در این تحلیل بین زبانی از ساخت ارتقایی مشخص شود.

کلیدواژه ها:

Hyper raising ، Super raising ، Further raising ، Copy raising ، Persian ، فراارتقا ، فوق ارتقا ، بیش ارتقا ، ارتقای کپی