بررسی مقایسه ای ایمونوفلوئورسانس غیرمستقیم برروی سرم مادر و کشت مایع آمنیوتیک در موارد سقط جنین و زایمان زودرس

سابقه و هدف : لیستریا مونوسیتوژن یکی از عوامل سقط، زایمان زودرس، سپتی سمی و مننژیت نوزادان است . در این مطالعه تعیین فراوانی ابتلا به عفونت لیستریامونوسیتوژن و مقایسه دو روش ایمونوفلوئورسانس غیر مستقیم و کشت مایع آمنیوتیک در تشخیص این باکتری می باشد . مواد و روش ها : این پژوهش، یک مطالعه تحلیلی از نوع ارزیابی تست های آزمایشگاهی است . در این مطالعه، سرم مادران به روش ایمونوفلوئورسانس غیر مستقیم از نظر آنتی بادی مورد بررسی قرار گرفت . علاوه بر این، از محصولات جنین سقط شده یا زایمان زودرس ( مایع آمنیوتیک و یا تکه ای از جفت ) نمونه برداری و کشت داده شد . یافته ها: در این مطالعه، از ۵۱۸ مورد از مادرانی که مورد مطالعه قرار گرفتند. ۲۹ مورد (۵۹/۵٪) زایمان زودرس، ۱۲۵ مورد (۱/۲۴ ٪ ) سقط تکراری و ۳۶۴ مورد (۳۲/۷۰ ٪ ) سقط برای اولین بار اتفاق افتاده بود. در ۶ مورد (۱۵/۱ ٪ ) در تست ایمونوفلوئورسانس غیرمستقیم، تیتر بالای آنتی بادی ۸۰۰ /۱ سانتی گراد برضد لیستریامونوسیتوژن نشان داده شد و در ۵ مورد (۹۶/۰ ٪ ) کلونی های لیستریا در محیط های کشت انتخابی، شناسایی شدند. نتیجه گیری : یافته های فوق نشان می دهد که تست ایمونوفلوئورسانس غیر مستقیم ابتلای به عفونت لیستریامونوسیتوژن را مطرح می کند، اما باید به روش کشت در محیط های انتخابی تایید گردد . با شروع درمان ضد میکروبی امکان پیشگیری از وقوع سقط جنین و عوارض حاملگی وجود دارد، لذا انجام تست فوق در مادران پیشنهاد می شود . احتمالا تیترهای سرمی پایین مربوط به عفونت های قبلی یا عفونت توسط باکتری هایی با واکنش متقابل با لیستریامونوسیتوژن می باشد .

کلیدواژه ها:

Indirect Immunofluorescence ، Amniotic fluid ، Culturing ، Abortion ، Preterm labour ، ایمونوفلوئورسانس غیر مستقیم ، لیستریا مونوسیتوژن ، سقط جنین ، زایمان زودرس