قرائت قافیه ای از شاهنامه فردوسی

این مقاله بحثی است در زبان شناسی تاریخی درباره شیوه قرائت ماده مضارع مر - به معنی مردن - در شاهنامه. نخست پنج مورد فراوانی این پدیده زبانی در شاهنامه فراهم آمده است و سپس با توجه به شواهد دیگر در متون مشابه آن و گویش های زنده موجود، سه قرائت مر، مر و مر به یاری قواعد قافیه به محک آزمون زده شده است و در نهایت سیر تحقیق، قرائت مر را از حیث تاریخی پذیرفتنی تر مسائل قرائت های دیگر یافته است.

کلیدواژه ها:

زبان شناسی تاریخی ، شاهنامه ، ماده مضارع مر ، مردن قافیه ، زبان های ایرانی