ارزیابی زیست پذیری در نواحی حاشیه نشین در منطقه ۱۸ شهر تهران

رشد سکونتگاه های غیررسمی و نامنظم، به مثابه جزیره های فقر در حاشیه و درون شهرها مشکلی است که به دلیل حذف اقشار کم درآمد از نظام برنامه ریزی و لحاظ نکردن آنها به صورت فعال و به عنوان گروه های هدف در سیاستگذاری ها به وجود آمده و باعث تخریب محیط زیست شهری، تضعیف خدمات شهری و ناهنجاری های اجتماعی شده است. در این راستا هدف این پژوهش تحلیل و بررسی سطح زیست پذیری نواحی حاشیه نشین در منطقه ۱۸ شهر تهران است. روش تحقیق توصیفی تحلیلی و بر پایه پیمایش است و از ابزار پرسشنامه به جهت جمع آوری اطلاعات میدانی استفاده شده است. جامعه آماری تحقیق شامل کلیه خانوارهای ساکن در ناحیه ۶ و ۷ در منطقه ۱۸ شهر تهران است که حجم نمونه با استفاده از فرمول کوکران، ۳۷۱ خانوار محاسبه شده است. برای تجزیه و تحلیل یافته ها از آزمون های t تک نمونه ای، t مستقل و فریدمن استفاده شده است. نتایج پژوهش نشان داد، شاخص های زیست پذیری در نواحی حاشیه نشین مورد مطالعه پایین تر از حد متوسط قرار گرفته است. براساس میانگین رتبه ای ابعاد زیست پذیری، بعد زیست محیطی در رتبه اول قرار دارد و بعد از آن زیست پذیری اقتصادی و در آخر زیست پذیری اجتماعی قرار دارد. همچنین میانگین زیست پذیری در ناحیه حاشیه نشین ۶ از ناحیه ۷ منطقه ۱۸ شهر تهران بالاتر است به عبارتی ناحیه ۶ قابلیت زیست بیشتری نسبت به منطقه ۷ دارد.

کلیدواژه ها:

زیست پذیری ، شهرنشینی ، حاشیه نشینی ، شهر تهران ، منطقه ۱۸.