اثربخشی تحلیل رفتار متقابل بر آشفتگی روان شناختی و امید به زندگی مادران دارای کودکان اتیسم شهر اصفهان

پژوهش حاضر با هدف اثربخشی تحلیل رفتار متقابل بر آشفتگی روان شناختی و امید به زندگی مادران دارای فرزند اختلال طیف اوتیسم انجام شده است؛ روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون، پس آزمون با گروه کنترل و آزمایش بود. جامعه آماری این پژوهش کلیه مادران دارای فرزند اوتیسم ساکن شهر اصفهان در سال ۱۳۹۹ بودند که از بین آن ها به شیوه نمونه گیری هدفمند تعداد ۳۰ نفر انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند؛ ابتدا پرسشنامه های آشفتگی روان شناختی کسلر (۲۰۰۲) و امیدواری اشنایدر (۱۹۹۱) بر روی هر دو گروه آزمایش و کنترل اجرا شد سپس گروه آزمایش تحت ۱۰جلسه درمان گروهی مبتنی بر تحلیل روابط متقابل به مدت هر جلسه ۶۰ دقیقه قرار گرفتند. مجددا پس ازمون بر روی دو گروه ازمایش و کنترل اجرا شد. به علت شیوع ویروس کرونا آموزش بصورت مجازی انجام شد. بعد از اعمال متغیر مستﻘل در ۱۰ جلسه ۶۰ دقیقه ای بر گروه آزمایش، هر دو گروه به طور مجدد به وسیله همان آزمونها مورد ارزیابی قرار گرفتند؛ تحلیل یافته ها با استفاده از نرم افزار spss و روش تحلیل کوواریانس صورت گرفت. نتایج نشان داد تحلیل رفتار متقابل بر امید به زندگی مادران دارای فرزند اوتیسم موثر بوده است (p<۰/۰۵)؛ اما بر آشفتگی روان شناختی تاثیری نداشته است (P>۰/۰۵). با توجه به نتیجه پژوهش حاضر پیشنهاد می شود روش تحلیل روابط متقابل را به عنوان ابزاری حمایتی و موثر جهت افزایش امید به زندگی مادران دارای فرزندان اوتیسم استفاده شود.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: تحلیل رفتار متقابل ، آشفتگی روان شناختی ، امید به زندگی ، اوتیسم