معرفی کتاب آتوریته معرفتی

این اثر زاگزبسکی یک طرح معرفت شناسی دینی است که باید آن را بدیل طرح «تضمین به جای توجیه» پلانتینگا یا طرح «توجیه زاید» آلستون در دفاع از باور دینی در نظر گرفت. زاگزبسکی در امتداد معرفت شناسی برون گرای فضیلت محور خود، در این کتاب برای اثبات باورهای اخلاقی و دینی طرحی نو درمی اندازد. البته طرح جدید او بر دوش طرح پیشین او استوار است. طرح پیشین وی با عنوان معرفت شناسی فضیلت محور و همین طور «اخلاق فضیلت انگیزش محور الگوگرا» در ایجاد بخش اول طرح فعلی او نقش مهمی دارند. بخش اول طرح فعلی او عبارت است از «اعتماد به معرفت و عواطف دیگران» که با تکیه بر طرح های قبلی خود می تواند آن را اثبات کند. وی در طرح جدید خود دفاعی متمایز از اخلاق و دین بر عهده گرفته است. دفاع او از راه اثبات آتوریته معرفتی باورهای اخلاقی و دینی است. او برای این کار از راه اعتماد طبیعی به خود آغاز می کند و سپس اعتماد معرفتی و عاطفی به دیگران را به طور منطقی نتیجه می گیرد. قدم بعدی او گذار از اعتماد معرفتی به آتوریته معرفتی گواهی و آتوریته معرفتی اجتماع است. هدف او آن است که اثبات کند از نظر معرفت شناسی کاملا بجاست که انسان گواهی اخلاقی یا جماعت دینی را برای خود به منزله منبع آتوریته معرفتی یا عملی در نظر بگیرد و از آن تقلید کند.