تدوین مدل نقش ورزش در اوقات فراغت بر کاهش آسیب های اجتماعی؛ تئوری داده بنیاد

هدف این پژوهش شناسایی و مدل سازی مهم ترین ابعاد فرهنگی- اجتماعی موثر بر اوقات فراغت ورزشی در کاهش آسیب های اجتماعی با رویکرد مدل سازی ساختاری تفسیری بود. پژوهش حاضر به لحاظ هدف کاربردی و به لحاظ نحوه گردآوری داده ها از نوع پژوهش های میدانی بود. با عنایت به هدف اصلی، روش انجام پژوهش روش کیفی (نظریه داده بنیاد) بود. جامعه آماری در این پژوهش شامل اساتید برجسته حوزه مدیریت ورزشی متخصص در حوزه ورزش مدارس و اوقات فراغت، اساتید حوزه جامعه شناسی و همچنین معلمان ورزش و مدیران مدارس نخبه کرمانشاه بودند. با بهره گیری از روش نمونه گیری هدفمند و تکنیک اشباع نظری، آگاهی دهنده گان کلیدی (۱۳ نفر) برای شناسایی چارچوب مدل فرهنگی- اجتماعی موثر بر اوقات فراغت ورزشی در کاهش آسیب های اجتماعی انتخاب شده اند و با آن ها مصاحبه نیمه ساختارمند) با گروه های کانونی(به عمل آمد و مولفه ها و عوامل فرهنگی- اجتماعی موثر بر اوقات فراغت ورزشی در کاهش آسیب های اجتماعی شناسایی شد. سپس الگوسازی ساختاری تفسیری نیز به عنوان یکی از روش های اجماعی مورداستفاده قرار گرفت. نتایج پژوهش نشان داد که عوامل فرهنگ ورزش، سبک زندگی و مشارکت عمومی دارای قدرت نفوذ کم و وابستگی زیاد می باشند، عوامل نگرش، فرهنگ سازی و ارزش اجتماعی دارای قدرت نفوذ و وابستگی زیاد و عوامل روابط اجتماعی و ترغیب اجتماعی دارای قدرت نفوذ زیاد و وابستگی کم هستند؛ بنابراین چارچوب پیشنهادی عوامل فرهنگی اجتماعی موثر بر اوقات فراغت ورزشی در کاهش آسیب های اجتماعی، راهنمای مناسبی به منظور برنامه ریزی برای پررنگ تر نمودن این عوامل در اختیار مدیران و متصدیان ورزش و مددکاری اجتماعی قرار می دهد.

کلیدواژه ها:

آسیب های اجتماعی ، اوقات فراغت ، تئوری داده بنیاد ، فرهنگ ، ورزش