استفاده از جلبک کاهوی دریایی (Ulva lactuca)، جهت حذف مایکوتوکسین پاتولین

توکسین پاتولین به عنوان یکی از مهمترین مایکوتوکسین ها شناخته شده است. این توکسین بیشتر در سیب و مشتقات آن دیده می شود. حداکثر میزان استاندارد جهانی حضور این توکسین در آبسیب و سایر آبمیوه ها در حدود ۵۰- میلی گرم بر میلی لیتر (mg.ml-۱) می باشد. در سال های اخیر، استفاده از برخی جاذب ها با قدرت اتصال بالا به مایکوتوکسین های موجود در دستگاه گوارش حیوانات، منجر به کاهش قابلیت زیستی و سمیت آنها شده است. این ترکیبات کاربردهای صنعتی بالقوه ای داشته و کارایی متفاوتی بین انواع مختلف عوامل جذب کننده موجود، جهت حذف مسمومیت ناشی از مایکوتوکسین ها، دارند. لذا، یافتن یک فناوری موثر، با حساسیت و ویژگی بالا که علاوه برداشتن کاربرد و قابلیت اجرا، سازگار با محیط زیست نیز باشد ضروری است. از این رو استفاده از عوامل بیولوژیکی، گیاهان و جلبک ها که ازجمله استراتژی های جدید جایگزین سم زدایی مایکوتوکسین ها است، پیشنهاد شده است. نتایج نشان دادند که تیمارهای جلبک کاهوی دریایی، به میزان ۰/۵ گرم و به مدت ۱۵ دقیقه، موجب حذف حدود ۶۵ تا ۹۷ درصدی پاتولین گردیدند. استفاده از جلبک کاهوی دریایی به دلیل داشتن فعالیت های متعدد از جمله اثرات آنتی باکتریال و غذا- دارویی نسبت به سایر جاذب ها ارجحیت دارد. علاوه بر این، تهیه و تولید مواد جاذب بسیار پرهزینه و وقت گیر می باشد و نیاز به مراحل جانبی دارد. بر اساس نتایج، استفاده و کاربرد جلبک کاهوی دریایی به عنوان یک منبع مفید دریایی از دیدگاه تغذیه ای و صنعتی، می تواند دستاوردهای علمی قابل توجهی داشته باشد. علاوه بر این می تواند به عنوان یک کاهنده توکسین پاتولینمطرح باشد و علاوه بر کاهش یا حذف پاتولین، می توان از خواص زیست پزشکی و غذا-دارویی آن نیز بهره جست.

کلیدواژه ها:

جلبک کاهوی دریایی ، توکسین پاتولین ، جاذب زیستی ، مایکوتوکسین