رابطه بین خود تمایزیافتگی و سبک های دلبستگی: نقش واسطه ای سبک های حل تعارض کارآمد و ناکارآمد

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش واسطه ای سبک های حل تعارض در رابطه بین خود تمایزیافتگی و سبک های دلبستگی انجام شد. نوع پژوهش، همبستگی بود. جامعه پژوهش حاضر را کلیه افراد متاهل شهر شیراز در سال ۱۳۹۹ تشکیل می داد که از خدمات روان شناسی آنلاین استفاده کرده بودند. از میان آن ها، ۳۷۰ فرد متاهل به شیوه نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. از مقیاس های خود تمایزیافتگی (اسکورن و فریدلندر، ۱۹۹۸)، سبک های حل تعارض (رحیم، ۱۹۸۳) و سبک های دلبستگی (کولیتز و رید، ۱۹۹۰) جهت سنجش شرکت کنندگان استفاده شد. داده ها با استفاده از روش تحلیل مسیر، مورد ارزیابی قرار گرفتند. پس از آنکه متغیرهای جنسیت و طول مدت ازدواج، کنترل شدند، یافته های پژوهش حاکی از وجود رابطه ای مستقیم و معنادار بین خود تمایزیافتگی و سبک های دلبستگی و همچنین رابطه ای غیرمستقیم بین آنها، از طریق سبک های حل تعارض کارآمد و ناکارآمد بودند. خود تمایزیافتگی به طور مستقیم و منفی با سبک اجتنابی (۰۳۲/۰ = p= ۱۳/۰- B) و اضطرابی (۰۰۱/۰ < p=۵۱/۰- B) در ارتباط بود. همچنین، خود تمایزیافتگی، به طور غیرمستقیم از طریق سبک های حل تعارض کارآمد و ناکارآمد، با سبک اجتنابی در ارتباط بود. از سوی دیگر، رابطه بین خود تمایزیافتگی و سبک دلبستگی ایمن، فقط از طریق سبک های حل تعارض کارآمد، معنادار بود (۰۰۱/۰ = p= ۴۴/۰ B). بر اساس یافته ها، می توان این طور نتیجه گیری کرد که خود تمایزیافتگی، از طریق رفتارهای آشکار حل تعارض کارآمد و ناکارآمد، قابل دسترسی است و شاید بتوان از طریق آن ها، سبک های دلبستگی افراد را بهبود داد.

کلیدواژه ها:

تحلیل مسیر ، خود تمایزیافتگی ، سبک های حل تعارض ، سبک های دلبستگی.