نقش خودرهبری و خودمدیریتی بر سرمایه های انسانی سازمان های خدماتی دولتی (مطالعه موردی: وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی)

پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش خودرهبری و خودمدیریتی بر سرمایه های انسانی وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی انجام شده است. روش پژوهش، توصیفی- همبستگی و روش تحلیل از نوع مدل یابی معادلات ساختاری است. حجم نمونه با استفاده از فرمول نمونه گیری کوکران و روش نمونه گیری تصادفی ساده، ۳۰۶ نفر انتخاب شد. برای جمع آوری داده ها، از پرسشنامه خودرهبری و خودمدیریتی ابیلی و مزاری (۱۳۹۳) با پایایی ۹۴/۰ و پرسشنامه سرمایه های انسانی نادری (۱۳۹۰) با پایایی ۹۵/۰ استفاده شد. نتایج نشان داد خودرهبری، خودمدیریتی و سرمایه های انسانی کارکنان، بالاتر از حد متوسط­اند و خودرهبری (۴۹/۰r=) و خودمدیریتی (۴۸/۰r=) با سرمایه های انسانی کارکنان رابطه مثبت و معنادار (p<۰/۰۱) دارند. براساس نتایج رگرسیون گام­به­گام، از میان مولفه های خودمدیریتی، خودهدفگذاری، خودمشاهده گری و خودارزیابی، ۳۸ درصد و از بین مولفه های خودرهبری، تمرکز بر پاداش طبیعی و راهبردهای رفتارمحور ۳۹ درصد از سرمایه های انسانی را پیش بینی می کنند. مدل یابی معادلات ساختاری نیز نشان داد خودمدیریتی با ضریب مسیر ۷۵/۰ و خودرهبری با ضریب مسیر ۶۸/۰، بر سرمایه های انسانی تاثیر گذارند.

کلیدواژه ها:

خودرهبری ، خودمدیریتی ، سازمان های خدماتی دولتی ، سرمایه های انسانی