مروری بر مسئله مرگ و جهان پس از مرگ در شاهنامه

از آغاز خلقت همواره این سوال مطرح بوده است که: مرگ چیست و مردن چگونه انجام می گیرد؟ این موضوع سبب تهییج احساسات افرادی با عواطف و شیوه های گوناگون زندگی شده است. علی رغم این همه رغبت، واقعیت آن است که: برای ما بسیار مشکل است که در مورد مرگ صحبت کنیم. علت آن دو چیز است: یکی از این دو علت، صرفا روانشناختی و فرهنگی است و مسئله مرگ از مسائل ناگفتنی به شمار می رود، زیرا احساس می کنیم که شاید روبه رو شدن با مرگ به هر طریق – حتی به گونه ای غیرمستقیم – به طور نیمه آگاه، ما را با دورنمای مرگ خود ما روبه رو می سازد و وقوع آن را نزدیک تر می کند. رو در رو گشتن با یک جسد، کنایه ای از فناپذیری خود ما را تلقین می کند و نوعی بی آرامی در ما به وجود می آورد. صحبت درباره ی مرگ باعث پذیرش ذهنی آن می شود و آن را به طریقی به انسان نزدیکتر می کند و به عنوان سرنوشت محتوم بشر رو در روی ما قرار می دهد، بنابراین برای رهایی از این هراس روانی تصمیم می گیریم که تا آنجا که ممکن است از صحبت کردن، درباره ی این موضوع خودداری کنیم. علت دوم، پیچیدگی مرگ و مشکل بودن بحث در آن است، ما در بیشتر موارد کلماتی برای اشیاء به کار می بریم، که از طریق حواس موجودیت آن را تجربه کرده ایم، ولی درباره ی مرگ چنین نیست، زیرا حاضر نیستیم حتی درباره ی آن فکر کنیم. اگر بخواهیم درباره ی مرگ صحبت کنیم، بایستی از بروز مسائل ناگفتنی اجتماعی و پیچیدگی های ژرف زبانی که ناشی از بی تجربگی در این مورد است جلوگیری کنیم. ما در تجربه خود، مرگ را با چیزهایی دلپسندتر مقایسه می کنیم، چیزهایی که با آن آشنا هستیم.