تکامل زبان میانی (Interlanguage) و پیش بینی های دستور همگانی

سقراط روزگاری نشان داده بود که چگونه می توان پسرک برده بی سوادی را به واسطه پرسش به کشف قضایای هندسی رهنمون شد. افلاطون در این اندیشه بود که چگونه می توان نیل به چنین دانشی را بدون وجود تجارب مربوطه توضیح داد. این معضل افلاطونی را خود او چنین پاسخ می دهد که ما چنین دانشی را از زندگی دیگری در روزگاران قبل به یاد می آوریم. جامسکی معضل مشابهی را درباره ی فراگیری زبان مطرح می کند، بدین معنی که چگونه علی رغم شواهد ناچیز موجود در دسترس شخص، دانش زبانی و توانایی استفاده از آن پدید می آید؟ پاسخ چامسکی به این سوال گونه امروزی پاسخ افلاطون به معضل فوق الذکر است. او بر این باور است که قوه ذهنی – دماغی از پیش تعیین شده ای مسئول فراگیری زبان است.