تحلیل جغرافیای فرهنگی و معنایی جنگ تحمیلی با رویکرد زبان شناسی

همزمان با وقوع جنگ تحمیلی ۸ ساله، نوعی تبلور فرهنگ دفاع از ارزش­ها و فرهنگ و تمدن در بین ایرانیان شکل گرفت. این ویژگی­ها نوعی از حس مقدس مکانی را به انسان ایرانی تلقین می­کند. این مفاهیم وارد زبان فارسی و زبان­های مناطق مرزنشین شده، نوعی «جغرافیای فرهنگی دفاع مقدس» ایجاد کرده است. در این پژوهش نگارنده­گان به دنبال ارائه­ تحلیلی از جنگ هشت ساله براساس رویکرد زبان شناسی فردیناند دوسوسور هستند که براساس رویکرد زبان­شناسی سوسور، جنگ هشت ساله ایران و عراق چه نقشی در ظهور نشانه­ های زبانی جدید در ایران (زبان­های موجود در جغرافیای ایران) داشته است. این پژوهش به شیوه ای تحلیلی- توصیفی نگاشته شده است. داده های این مقاله نیز به شیوه ای کتابخانه و اسنادی بدست آمده است. براساس نتایج پژوهش، دفاع مقدس با آفرینش و بازتولید مفاهیمی معنوی از صدر اسلام، عملا گفتمانی را شکل داد که امروزه دارای نمادها و نشانه­های زبانی گسترده­ای در سطح ملی، منطقه­ای و در برخی موارد جهانی است. بنابراین نشانه­ها و نمادهای زبانی گفتمان دفاع مقدس نیز به­واسطه آگاهی مخاطب از این گفتمان و نیز بروز واقعی و بیرونی این گفتمان معنادار هستند و با فرض فراموشی این گفتمان و فرهنگ خاص، نشانه­های آن نیز نامفهوم می­گردند. بنابراین از دست نرفتن این مفاهیم و میراث ارزشی نیاز به تدابیر و سیاستگذاری دوراندیشانه و عملی هست.

کلیدواژه ها:

جغرافیای فرهنگی ، جنگ تحمیلی ، ایران ، عراق ، زبان شناسی سوسور