تحلیل جایگاه زنان در رمان ریشه در اعماق

ابراهیم حسن بیگی در رمان ریشه در اعماق، دو تفکر متفاوت را به خوبی به تصویر کشیده است. گروهی پایبند به تعصبات قبیله ای و نظاممردسالارانه و گروهی دیگر در تلاش برای احقاق حق و اجرای فرهنگ انقلابی و متجدد در زندگی متحجر پیشین هستند. نمود این تعارض ها درمنطقه بلوچستان به وضوح قابل بیان است و حسن بیگی به خوبی این منطقه را برگزیده است. در کتاب پیشرو با سه زن که هر کدام متناسب باعقاید و منش خود نقش متفاوتی را ایفا میکنند، روبرو میشویم. زنی مهربان و دلسوز با نام «بماه» که دوری همسرش، برای وی طاقت فرساست و حضور شاپوک در جبهه ها برای وی سخت می گذرد و سعی در منصرف کردن او از رفتن به جنگ دارد؛ از سوی دیگر مادر بماه، زنی پخته،دنیادیده و آشنا با فرهنگ شهادت که شوهر خود را نیز در این مسیر از دست داده و این غم او را صبور ساخته و به نگاهش در زندگی عمقبخشیده است. در نهایت مادر شفی که محکوم به اطاعت و تبعیت بی چون و چرا از همسر است و در مقابل، اسیر محبت مادری خود می باشد؛اما شاپوک به دلیل طغیان در مقابل پدر از خانواده رانده شده است. آداب برخاسته از مردسالاری این زن را در یک کشاکش ناعادلانه قرار دادهاست و مادر پیوسته در زجر و فاقه زندگی را می گذراند.

کلیدواژه ها:

زن ، ریشه در اعماق ، ابراهیم حسن بیگی ، ادبیات پایداری