نقش میانجی مکانیسم های دفاعی در رابطه بین سیستم های مغزی رفتاری با ناگویی هیجانی در دانشجویان دانشگاه فرهنگیان ساری

مقدمه: هدف از پژوهش حاضر بررسی نقش میانجی مکانیسم های دفاعی در رابطه بین سیستم های مغزی رفتاری با ناگویی هیجانی در دانشجویان دانشگاه فرهنگیان ساری بود. روش: جامعه ی آماری شامل تمام دانشجویان دانشگاه فرهنگیان ساری در سال تحصیلی ۹۸-۱۳۹۷ بود. از این جامعه ی آماری, نمونه ای به تعداد ۲۳۴ نفر با روش تصادفی طبقه ای انتخاب شد. برای سنجش متغیرهای پژوهش از پرسشنامه مکانیسم های دفاعی (DSQ) و پرسشنامه سیستم های بازداری و فعال ساز رفتاری کارور و وایت و پرسشنامه ناگویی هیجانی استفاده شد. ارزیابی مدل پیشنهادی با استفاده از الگویابی معادلات ساختاری انجام گرفت.                                                        یافته ­ها: سیستم های مغزی-رفتاری و مکانیسم های دفاعی نقش مستقیم بر ناگویی هیجانی دارند(۰۱/۰p < ). سیستم فعال سازی رفتاری و مکانیسم دفاعی رشد یافته اثر منفی و معنی داری بر ناگویی هیجانی و سیستم بازداری رفتاری و مکانیسم های دفاعی (سبک دفاعی رشد نایافته و سبک دفاعی روان رنجور) اثر مثبت و معنی داری بر ناگویی هیجانی را نشان دادند. همچنین سیستم های مغزی-رفتاری با نقش میانجی مکانیسم های دفاعی بطور غیرمستقیم بر ناگویی هیجانی نقش داشت(۰۱/۰p < ). بنابراین مدل پیشنهادی روابط علی بین متغیرهای مذکور از برازش قابل قبولی برخوردار بود.                           نتیجه ­گیری: سیستم های مغزی رفتاری در قالب یک مدل علت شناسی در نقش عوامل آسیب پذیری با نقش میانجیگری مکانیسم دفاعی در به وجود آمدن ناگویی هیجانی  نقش دارند.

کلیدواژه ها:

Brain-behavioral systems ، Alexithymia ، Defense mechanisms ، سیستم های مغزی-رفتاری ، ناگویی هیجانی ، مکانیسم های دفاعی