کاربست‎های نظامی شکار در فتوحات دوره ایلخانان و تیموریان

شکار از جمله سنن رایج در بین اکثر اقوام گذشته است که با انگیزه های متفاوت بدان می پرداختند. اقوام ترک و مغول شکار را با هدف تامین غذا و مایحتاج زندگی و همچنین تمرین فنون رزمی انجام‎می دادند. چنگیز خان و تیمور در فواصل جنگ ها و یا فصولی از سال، با برگزاری شکار در مناطق مختلف، سپاهیان خود را به تیر اندازی و شیوه فریب، اغفال، محاصره و صید حیوانات شکاری عادت می دادند تا آنان همین فنون را در میادین جنگ علیه دشمن به‎کار‎گیرند. در واقع، شکار نه‎تنها به منظور تامین بخشی از آذوقه اقوام ترک و مغول انجام‎می پذیرفت، بلکه صحنه شکار مانند مانور نظامی بود که در آن فنون جنگی از جمله اسب سواری، تیر اندازی، شیوه محاصره و به‎دام انداختن دشمن تمرین می شد. این شیوه تمرین نظامی برای شاهزادگان و جوانان میدان جنگ ندیده، اهمیت بسیاری داشت. در این مقاله، علل و انگیزه های فرمانروایان ترک و مغول از شکار و چگونگی انجام آن در دوره ایلخانان و تیموریان به شیوه تحلیلی و توصیفی بررسی شده و همچنین به منظور بیان چگونگی فنون رزمی اقوام ترک و مغول (الهام گرفته از سنن اجتماعی)، به روش هایی مانند برگزاری مراسم جشن و بخشش هدایا اشاره می شود که فرمانروایان برای تقویت روحیه سپاهیان انجام‎می دادند.

کلیدواژه ها:

شکار ، کاربست نظامی ، مغولان ، ترکان ، چنگیز خان ، تیمور