الگوی زیست جمعیت و قشربندی اجتماعی اقتصادی در بین نیمه کوچ نشینان گیلان (مطالعه موردی: بخش اسالم تالش)

کوچ نشینان ایران با شیوه خاصی از زندگی و نیازمندیها، نقش موثر وتعیین کننده ای را از گذشته تا کنون ایفا نموده اند. براساس آمار سال ۱۳۷۷ عشایر تنها ۱۱/۲ درصد ازکل جمعیت کشور را به خود اختصاص داده اند، ولی تقریبا در سراسر کشور پراکنده شده اند به طوری که به غیراز استان کردستان در ۲۷ استان دیگر توزیع شده اند. بخش اسالم از لحاظ جغرافیایی به دو قسمت متفاوت ساحلی جلگه ا ی و کوهپایه ا ی کوهستانی و در ارتباط با یکدیگر تقسیم می شود. بیشتر ساکنان قسمت ساحلی جلگه ا ی به فعالیتهای زراعی و اندکی نیز باغداری با زندگی در سکونتگاههای دائمی و ساکنان قسمت کوهپایه ای کوهستانی به فعالیتهای دامداری پرداخته که عمدتا کوه نشینان و نیمه کوچ نشینان دائم بخش را شامل می شوند. بر اساس نتایج مطالعات میدانی ، ۵/۲۳ در صد از خانوارهای بخش اسا لم را دامدارانی تشکیل می دهند که از طریق کوچ و جابجایی به زندگی خود ادامه می دهند .می توان نیمه کوچ نشینان بخش را با توجه به هویت آنها در قالب ایل (ایل اسالم) و متشکل از: تیره، طایفه، ده ده زوئه و کوچ ( خانوار ) مورد مطالعه قرار داد. کلید واژه ها: الگوی زیست، جمعیت قشر بندی، نیمه کوچ نشینان، اسالم، گیلان.