در مغزها، «چه کسی»، «چه چیز» را تجربه می کند؟ کوششی برای تدوین نظریه نظام های تجربه گر

چنانچه وجود ساختارهای متمایز تجربه در ارگانیسم،نه تنها در شرایط نابهنجار بلکه بر اساس شواهدی نظیر آنچه زکی و بارتلز ارائه کرده اند در شرایط بهنجار نیز پذیرفتنی باشد،آن گاه نکته بسیار مهم این خواهد بود که در چنین شرایطی آیا بهتر این است بگوییم«یک فرد»که دارای تجربه هایی گسسته از یکدیگر است حضور دارد و یا می توان گفت«واحدهای تجربه گر متعددی»در ارگانیسم حضور دارند که هریک دارای تجربه خاص خود هستند. نیم کره های راست و چپ این افراد شکل ۶-افزوده شدن شدت در بخش مشترک تجربه ها به هنگام اتحاد آنها در شرایطی که بخش اعظم ارتباطات نورونی خود را از دست داده اند،با برقراری ارتباط از طریق جهان بیرونی(مشابه روابطی که ارگانیسم ها با یکدیگر برقرار می کنند)تا حدی برای تشکیل یک واحد تجربه گر منسجم توفیق می یابند؛به گونه ای که پس از گذشت مدتی رفتار شخص در شرایط عادی چندان با رفتار افراد سالم متفاوت نیست(هرلی،۱۹۹۸). در حقیقت،چون تجربه های دارای کیفیت مشابه با بخش معینی از مغز و مدارهای عصبی آن مربوط هستند،وجود کیفیت های مشابه در واحدهای تشکیل دهنده یک نظام تجربه گر بدین معنی است که گروه خاصی از نورون ها به طور مشترک به عنوان زیرمجموعه دو یا چند الگوی فعالیت عصبی،فعال می شوند و می توان انتظار داشت که تجربه مربوط به این بخش از نورون ها،از شدت بیشتری برخوردار باشد. پیشنهاد یک سازوکار جامع در مورد تشکیل تجربه های آگاهانه با جمع بندی شواهد به دست آمده از مطالعات علوم عصبی، می توان گفت که برای تشکیل تجربه های آگاهانه تحقق همه شرایط زیر یا(دست کم)تعدادی از آنها ضروری است: ۱)پیدایش الگویی از فعالیت عصبی با شدت کافی در منطقه(یا مناطقی)از مغز که نورون های آن(ها)دارای حساسیت های اختصاصی در ارتباط با آن تجربه باشند.

کلیدواژه ها:

تجربه ، اطلاعات ، نظام های تجربه گر ، نظام های تجربه گر درون ارگانیسمی ، ارگانیسم ، مغز ، نظام های ، تبادل اطلاعات ، نظریه نظام های تجربه گر ، عصبی