رابطه بین بیگانی از کار با تعهد سازمانی کارکنان ادارات ورزش و جوانان

یکی از مهم ترین عواملی که سلامت روانی و جسمی کارکنان را به طور جدی در سازمان ها به خطر می اندازد، از بیگانگی از کار است. بیگانگی از کار یکی از نتایج مهم و بارز جامعه پذیری ناموفق در سطح افراد و اجتماعی کردن نامطلوب و غیرکارآمد در سطحنهادها و سازمان ها است که نشان دهنده ی انفصال فرد از نظام باورها، ارزش ها، هنجارها و الگوهای عمل، اهداف سازمانی و انتظاراتجمعی است (زکی، ۱۳۸۸). به اعتقاد هیرسچفلد و فیلد (۲۰۰۰) بیگانگی از کار در نمونه ها و فرهنگ های مختلف با پیامدهایمنفی کارایی در سطح کارکنان و سازمان مرتبط است. اشخاصی که ازخودبیگانگی شغلی را تجربه می کنند با افراد خانواده، جامعه وحتی خویشتن خویش مشکل دارند و سلامت جسمی و روانی آنان مورد تهدید قرار می گیرد، برای افرادی که با آن ها در تعاملهستند و سازمانی که به آن تعلق دارند نیز مشکلاتی به وجود می آورند و حرکت به سوی بهره وری سازمان ها را با کندی و گاهتوقف روبه رو می کنند. پژوهش تامرز و همکاران (۲۰۱۳) نشان داد که بیگانگی از کار تاثیر مستقیم بر میزان تلاش کارکنان و میل به ماندن آنان در سازمان دارد. تعهد کارکنان به شغل و سازمان حاصل ارزیابی نگرش های کارکنان نسبت به کار و سازمانمی باشد. از سوی دیگر عواملی مانند بیگانگی از کار میتواند موجب کاهش تعهد کارکنان به شغل و سازمان گردد. از اینرو چنین،کارکنانی نسبت به سازمان بی تفاوت شده و این بی تفاوتی در رفتار و عملکرد آن ها نیز قابل مشاهده خواهد بود (پلیت و همکاران،(۲۰۱۵). لذا آگاه شدن از عواملی ایجاد کننده بیگانگی از کار و پیامدهای آن بر متغیرهایی مانند تعهد و تلاش کارکنان می تواند ازبروز چنین پدیده ای در سازمان های ورزشی جلوگیری نماید.