آیا بین زاویه چهارسر و تیلت قدامی لگن با آسیب لیگامان صلیبی قدامی زانو ارتباط وجود دارد؟

حدود ۶۰ الی ۸۰ درصد کل آسیب های ورزشی در اندام تحتانی رخ می دهند. که در میان آنها صدمات مربوط به زانو از همهشایع تر است. پارگی لیگامنت صلیبی قدامی (ACL) از حادترین نوع آسیب های ورزشی است. پارگی های ACL اغلب در رشته های ورزشی فوتبال، بسکتبال و کشتی و بطور کلی ورزشهایی که ماهیت آنها نیازمند تغییرات جهت، پرش و فرود زیاد است رخمی دهند. ناراستایی آناتومیکی یکی از عوامل خطرزای درونی طور آسیب های ورزشی است. انحرف خط راستای وضعیتبدنی ممکن است بر اثر عدم تعادل عضلات با بافت های یک قسمت و یا عدم تقارن استخوان های یک ناحیه باشد. در نتیجه آنورزشکار دچار یک مکانیسم حرکتی ضعیف می گردد. زمانی که انحطاف وضعیت بدن موجب عدم تعادل می شود، بدن حول یکنقطه مرکز ثقل جدید قرار گرفته و این می تواند عامل ایهاد آسیب دیدگی شود. ناراستایی اندام تحتانی علاوه برتغییرات وضعیت ایستاده، جابه جایی را نیز تحت تاثیر قرار می دهد. همچنین عدم پیشگیری و اصلاح ناراستایی های این بخش به بروز اختلالات ثانویه در سایر بخش های اندام تحتانی منجر می شود. وضعیت بدنی نامطلوب و به هم خوردن راستای طبیعی باعث ایجاد اثرات و عوارض سوئی بر سلامت اندام تحتانی می شود. بعضی از این آثار نامطلوب شامل تغییرات شکل مفاصل، کوتاهی و کشیدگی رباط ها، فشارهای غیر طبیعی بر مینیسک ها، کوتاهی و شلی عضلات، برهم خوردن تعادل بیومکانیکی و کاهش راندمان مفید دستگاه اهرمی بدن می باشد. ناراستایی های اندام تحتانی در مفاصل ران، زانو و مچ پا به عنوان عوامل خطرزای طیف وسیعی از صدمات اندام تحتانی نظیر استنوا آرتریت ها، سندرم فشاری کشککی- رانی، سندروم سایشی نوار خاصره ای- رانی، سندرم فشاری درشت نی میان، شکستگی فشاری درشت نی و صدمات ACL پیشنهاد شده اند. هدف و مطالعه حاضر بررسی ارتباط زاویاه چهار سر ورزشکاران با و بدون سابقه آسیب ACL بوده است.