بررسی اوج فشارکف پایی در افراد دارای بی ثباتی عملکردی مچ پا

مچ پا یکی ازشایع ترین نقاط آسیب پذیر بدن طی فعالیت های ورزشی است که ۱۰ الی ۳۰ درصد از کل آسیب های ورزشی ر ا شاملمی شود. پیچ خوردگی خارجی مچ پا یک عارضه کاملا شایع است و درصد زیادی از پیچ خوردگی های مچ پا با مکانیسم اینورژن،پلانتارفلکشن و سوپینیشن ایجاد می شود. باوجود اینکه بسیاری از این آسیب ها خفیف بوده و قابل درمان هستند، حدود ۳۰ درصداز ورزشکارانی که از پیچ خوردگی مچ پا رنج می برند، در نهایت به آسیب بی ثباتی عملکردی مچ پا دچار می شوند. علت این ناتوانیمزمن هنوز به درستی مشخص نشده است. در بسیاری از ورزش ها مانند: کوهنوردی، هندبال، والیبال، فوتبال، حرکات ریتمیک درزنان و ژیمناستیک میزان شیوع آسیب بالاتر هست. برآوردهای اخیر حاکی از آن است که از هر ۱۰۰۰ نفر ۲/۱۵ نفردرسال بهاسپرین مچ پا ب ا برآورد هزینه ۴/۵ بیلیون دلار مبتلا می شوند. میزان بروز مجدد اسپرین های مچ پا ۱۹ الی ۷۰ درصد است که ۱۹ الی ۲۷ درصد آنها منجربه بی ثباتی مزمن مچ پا می شوند. در مطالعات گذشته اختلالاتی مانند شلی پاتولوژیک، نقص کنترل پاسچر،نقص های رفلکسی در عضلات اندام تحتانی ، نقص قدرت عضلات اندام تحتانی، نقص آرتروکینماتیک و یا نقص حسی وضعیتمفصل رابرای بی ثباتی مچ پا گزارش کرده اند. اسپرین مچ پا که در ۷۰ % الی ۸۰% موارد لیگامان های تالوفیبولار قدامی و خلفیو کالکانئوفیبولار و لیگامان دلتوئید را درگیرکرده و در اکثر موارد باعث ایجاد بی ثباتی درد مفصل شده که همراه با تورم و درد ظاهرمی شود. ساختارهای عملکردی مزمن لیگامانی و عضلانی اطراف مچ پا در جذب انرژی حاصل از برخورد پا بازمین در فعالیت های مختلف ازقبیل راه رفتن و ی ا فرود بعد از یک پرش، نقش مهمی را ایف ا می کنند. ایجاد آسیب اسپرین در این مفصل می تواند باعثتخریب این ساختارها و در نتیجه تغییر مقدار نیروی تماسی درمفصل مچ پا و درطولانی مدت به تخریب ساختارهای استخوانی وایجاد الگوی جبرانی منجر شود که دراکثرموارد با برهم خوردن همراستایی قسمت های اندام تحتانی بروز می کند.