بررسی رابطه مولفه های فراشناختی اختلال بدریخت انگاری بدن با پدیده خودزنی در زنان ۲۰ الی ۵۰ سال شهر تبریز

     هدف این تحقیق بررسی رابطه پدیده خودزنی و مولفه­های فراشناختی اختلال بدریخت انگاری بدن در زنان ۲۰ الی ۵۰ سال در تبریز بود. تحقیق حاضر توصیفی، از نوع همبستگی است. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه زنان ۲۰ الی ۵۰ ساله که مبتلا به اختلال خود زنی و بدریخت انگاری در تبریز بودند و به کلینیک­های زیبایی و درمانی مراجعه کرده به شیوه نمونه­گیری هدفمند انتخاب شدند. ابزار تحقیق شامل پرسشنامه خود آسیب رسانی سانسون و همکاران (۱۹۹۸) و پرسشنامه اختلال بدریخت انگاری بدن ربیعی و همکاران (۱۳۹۰) بود. پس از جمع­آوری داده­ها آنها را با توجه به مقیاس پرسشنامه­ها، چگونگی توزیع و سئوالات مطرح شده به دو صورت توصیفی؛ از جمله فراوانی، درصد فراوانی، میانگین و انحراف معیار استفاده شد و استنباطی؛ با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون چند متغیره استفاده شد و به وسیله نرم­افزار تحلیل آماریspss  تجزیه و تحلیل شدند. یافته­های تحقیق با استفاده از آزمون تحلیل رگرسیون چند متغیره نشان داد که مولفه­های رفتارهای ایمنی، کنترل فراشناختی و ائتلاف فکر- عمل به صورت معناداری می­تواند به پیش بینی پدیده خودزنی بپردازد. نتیجه آزمون همبستگی پیرسون حاکی از این بود که بین متغیر خودزنی و مولفه­های فراشناختی اختلال بدریخت انگاری بدنی در سطح آماری ۰۰۰۱/۰ رابطه معنادار آماری وجود دارد. نتیجه تحقیق نشان داد که بین پدیده خودزنی و مولفه­های فراشناختی اختلال بدریخت انگاری بدن در زنان ۲۰ الی ۵۰ سال در تبریز رابطه وجود دارد.

کلیدواژه ها:

self-injury ، Metacognitive component ، body dysmorphic disorder ، خودزنی ، اختلال بدریخت انگاری ، فراشناختی