مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد و درمان شناختی – رفتاری بر خوشنودی زناشویی زنان

عوامل فراوانی روی خوشنودی زناشویی تاثیر می گذارد، ناخشنودی جنسی یکی از این عوامل است. هدف این پژوهش مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد و درمان شناختی- رفتاری بر خوشنودی زناشویی زنان دارای ناخشنودی جنسی بود. پژوهش حاضر ازنظر روش­شناسی جزء طرح­های آزمایشی از نوع پیش­آزمون و پس­آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش، عبارت بودند از زنان دارای ناخشنودی جنسی که در سال ۹۸ به مراکز مشاوره شهر تهران (۹ مرکز مشاوره) مراجعه کرده بودند (۷۵۰ نفر). از این جامعه با به کارگیری روش نمونه­گیری در دسترس ۴۵ نفر از زنان داوطلبی که دارای ملاک های ورود به طرح درمانی بودند، از طریق مصاحبه تشخیصی نیمه ساختاریافته انتخاب و به صورت تصادفی در سه گروه­ ۱۵ نفری درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد، درمان شناختی – رفتاری و کنترل جایگزین شدند. سپس هر گروه آزمایشی طی ۹ جلسه ۵/۱ ساعته تحت درمان قرار گرفتند و گروه کنترل درمانی دریافت نکردند. اعضای هر سه گروه در هر دو مرحله پیش­آزمون و پس­آزمون پرسشنامه خوشنودی زوجی اینریچ Fowers, Olson,۱۹۸۹)) را تکمیل کردند. تحلیل کوواریانس نشان داد که میانگین نمرات متغیر خوشنودی زناشویی در هر دو گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل، در مرحله پس­آزمون افزایش معناداری داشته است (P ≤۰/۰۵, F=۲۵۹/۳۹). همچنین درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد در سنجش با درمان شناختی- رفتاری اثربخشی بیشتری بر خوشنودی زناشویی داشته است؛ بنابراین درمانگران و مشاورین خانواده می توانند با به کارگیری درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر روی ناخشنودی جنسی زوجین کار کنند تا افزون بر حل مشکل آن ها خوشنودی زناشویی شان نیز افزایش پیدا کند و گام باارزشی جهت کاهش طلاق بردارند.

کلیدواژه ها:

درمان شناختی- رفتاری ، درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد ، رضایت زناشویی ، نارضایتی جنسی