متاتئوری سازه انگاری در محک نقد الهیات حکمی

چکیده سازه انگاری از رهیافت های متاخر در حوزه مطالعات علوم اجتماعی است که در تطوری پیش رونده به نظریه ای «متمایز از تئوری های جریان اصلی در دانش روابط بین الملل» تبدیل شده است. از آن جا که این نظریه در نگاه کلان، به مثابه پارادایمی است که با فرضیات عمدتا پست مدرنیستی۱ معرف بینش خاصی از جهان و مناسبات آن است، در این مطالعه انتقادی، ارزش شناخت شناسی۲ سازه انگاری و متدلوژی آن در قیاس با متاتئوری الهیات حکمی در محک ارزیابی نو، قرار می گیرد. بدیهی است شان پژوهش در این باب از نوع شان فلسفی و معرفت نوع دوم است که از رهگذر ارزیابی دعاوی متاتئوریک، تاکید می نماید «عالم سازه انگاری و حیثیت شناخت شناسی آن»، عالم اعتباریات و نسبی گرایی است که با مطلق انگاری برساختگی و خلط آن با «اعتباریات ما قبل التعامل» و «ادراکات حقیقی» به تحاشی «حقیقت» روی آورده است. طرفه آن که این نظریه با تحدید مرز آگاهی در فهم بین الاذهانی، نظریه عرف مدارانه ای را تجویز می نماید. اما در الهیات حکمی، به دلالت هستی شناسی متناظر با تفصیل و تقسیم در ادراکات اعتبارپذیر و ادراکات اعتبارناپذیر، حقیقت از آن حیث که حقیقت است نه تنها موکول به اعتبار اشخاص یا جامعه نیست، بلکه اساسا عقل کل با نفی تکثر برداری حقیقت نفس الامری، درباره آن یک حکم بیش تر ندارد که از طریق موازین فراساختی و «منطق چندروشی» قابل احتجاج است.

کلیدواژه ها:

کلیدواژه ها: الهیات حکمی ، سازه انگاری ، بیناذهنیتی ، برساختگی ، هستی شناسی ، معرفت شناسی ، روش شناسی