سیر تحولی روایت در ادبیات سفرنامه ای ایران
محل انتشار: دوفصلنامه تاریخ ادبیات، دوره: 2، شماره: 4
سال انتشار: 1388
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 403
فایل این مقاله در 17 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_HLIT-2-4_004
تاریخ نمایه سازی: 19 مهر 1400
چکیده مقاله:
سفر، بن مایه بسیاری از متون ادبی است که به دلیل ماهیت آشنایی زدایانه اش از اهمیتی خاص در نگرش ادبی برخوردار است. از نخستین سفرنامه در ایران؛ یعنی سفرنامه ناصرخسرو تا امروز، این نوع ادبی به گونه-های مختلف روایت شده است؛ از روایت ساده گزارشی تا روایت پست مدرن. آنچه در این نوشتار بر آن تاکید می شود، سرشت روایی سفرنامه ها و جایگاه موثر آنها در داستان نویسی ایران است؛ گاه همچون سفرنامه ناصرخسرو، نثری داستانی دارند و گاه بسان حکایتهای گلستان، آفریننده داستانهایی کوتاه می شوند و زمانی نیز مانند سیاحتنامه ابراهیم بیگ، آغازگر رمان در ادب فارسی می شوند؛ ضمن این که، زبان، نوع نگاه و فضاسازی سفرنامه نویسان در آثار داستانی آنها کاملا مشهود است.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
قدسیه رضوانیان
دانشگاه مازندران