تحلیل سطح دسترسی به فضاهای فراغتی درون شهری با استفاده از روش تحلیل شبکه (مورد مطالعه: محله های مسکونی منطقه ۹ تهران)

زمینه و هدف: فضاهای گذران اوقات فراغت، از مهم­ترین حوزه­های عمل کردی در شهرها هستند. دسترسی مناسب به این فضاها می تواند نقش موثری در تعادل روحی شهروندان داشته باشد. به دلیل این که نوع دسترسی، بر اساس فاصله و زمان رسیدن از یک مکان به مکان دیگر سنجیده می شود، می توان به نقش بسیار مهم ساختار شبکه معابر در این زمینه پی برد. روش بررسی: در پژوهش حاضر، که به روش توصیفی تحلیلی و با استفاده از داده های کتاب خانه ای و میدانی انجام شده است، دسترسی به فضاهای فراغتی منطقه ۹ تهران در ارتباط با شبکه معابر آن تحلیل گردید. با استفاده از روش تحلیل شبکه، در مجموع دسترسی به ۱۱ نوع از فضاهای فراغتی در قالب ۴ کاربری (پارک و فضای سبز، ورزشی، فرهنگی و پذیرایی) مورد ارزیابی قرار گرفت. یافته­ها: سطوح ارزیابی دسترسی، شامل سه سطح خوب، متوسط و ضعیف بود که یافته­ها نشان داد دسترسی به فضاهای ورزشی مطلوب بوده و مراکز پذیرایی و پارک ها و فضای سبز نیز دارای دسترسی نسبتا مطلوبی هستند؛ اما دسترسی به فضاهای فرهنگی به صورت متوسط و ضعیف بود. به طور کلی از نظر کیفیت دسترسی، منطقه ۹ تهران به دو بخش شرقی و غربی تقسیم شده است که نیمه غربی آن دارای دسترسی مطلوب تری نسبت به نیمه شرقی است. بحث و نتیجه­گیری: هم چنین نتایج حاصل از نقشه دسترسی یکپارچه به فضاهای فراغتی نشان داد که دسترسی در جوار خیابان های اصلی و شریانی، بهتر از بخش­های داخلی بلوک­هاست. این مساله در نیمه شرقی منطقه به وضوح مشخص است. نتیجه این امر، محرومیت بخش های داخلی محله ها و پیدایش نابرابری در دسترسی به فضاهای فراغتی است.  

کلیدواژه ها:

دسترسی ، فضاهای فراغتی ، تحلیل شبکه ، منطقه ۹ شهر تهران