بررسی خودکارآمدی و خوش بینی در دانش آموزان دختر دبیرستانی و ارتباط آن با سبک فرزند پروری مادران

 هدف از انجام پژوهش حاضر بررسی میزان خود کارآمدی و خوش بینی در دانش­آموزان دختر دبیرستانی و ارتباط آن با سبک فرزند پروری مادران آن ها بوده است. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر نحوه گردآوری داده­ها توصیفی و از نوع همبستگی است. جامعه آماری موردمطالعه شامل کلیه دانش­آموزان دختر دبیرستانی (۱۵-۱۶ ساله) شهر تهران و مادران آن ها بود و نمونه موردنظر شامل ۱۰۷ مادر و ۱۰۷ فرزند بود که به روش تصادفی خوشه­ای انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده در این پژوهش عبارت اند از: پرسش نامه سبک­های فرزند پروری بامریند، پرسش نامه جهت­گیری زندگی (LOT-R) و پرسش نامه خود کارآمدی شرر و همکاران (۱۹۸۲). داده­های این پژوهش با استفاده از نرم­افزار SPSS، روش همبستگی و رگرسیون چند متغیری تحلیل شد. یافته­های حاصل از این پژوهش نشان می دهد که رابطه بین سبک فرزندپروری مقتدرانه مادران با خود کارآمدی فرزندان معنادار است. همچنین بین سبک فرزندپروری مستبدانه و خوش بینی فرزندان به طور معناداری رابطه منفی وجود دارد. همچنین نتایج آزمون رگرسیون نشان داد خود کارآمدی و خوش بینی فرزندان از طریق سبک های فرزندپروری فابل پیش بینی است. با توجه به نتایج به دست آمده می­توان گفت که آموزش سبک فرزندپروری مقتدرانه به والدین     می­تواند موجب ایجاد خود کارآمدی در فرزندان شود.

کلیدواژه ها:

ک فرزند پروری ، خود کارآمدی ، خوش بینی ، مادران