مطالعه شیوع سرمی طاعون نشخوارکنندگان کوچک در شهرستان گرمسار: تاثیر عوامل خطر محیطی و میزبانی
محل انتشار: فصلنامه تحقیقات دامپزشکی، دوره: 76، شماره: 1
سال انتشار: 1400
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 357
فایل این مقاله در 13 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_JVR-76-1_008
تاریخ نمایه سازی: 20 مرداد 1400
چکیده مقاله:
زمینه مطالعه:طاعون نشخوارکنندگان کوچک (PPR) یک بیماری ویروسی و مسری با درصد شیوع و کشندگی بسیار بالا است که در خاورمیانه، جنوب غرب آسیا و قاره آفریقا یک بیماری بومی بوده و باعث بروز خسارت های اقتصادی در گله های گوسفند و بز در این مناطق می گردد. مطالعات نشان داده فاکتورهای خطر محیطی و میزبانی می تواند بر روی شدت و ضعف همه گیری ناشی از این بیماری اثرگذار باشد. هدف: در این مطالعه شیوع سرمی طاعون نشخوارکنندگان کوچک در شهرستان گرمسار و حومه و تاثیر فاکتورهای میزبانی شامل گونه دامی، جنسیت، سن و فاکتورهای محیطی شامل فصل نمونه گیری، منطقه جغرافیایی و موقعیت نمونه گیری مورد بررسی قرار گرفت. روشکار: از ۱۸۰ راس گوسفند و بز نمونه خون وداجی در سه فصل بهار، تابستان و پاییز اخذ و پس از سانتریفیوژ و جداسازی نمونه سرم به روش الایزای رقابتی پاسخ پادتن و وجود آلودگی سنجیده شد. نتایج: شیوع ظاهری آلودگی در نشخوارکنندگان کوچک شهرستان گرمسار و حومه برابر با ۴۴/۲۴ درصد و شیوع واقعی برابر با ۹۱/۲۳ درصد بود. نتایج نشان داد که گونه ی دامی (۰۸/۰ p =)، جنسیت (۱۴/۰ p =) و سن (۹۸/۰ p =) با شیوع سرمی ارتباط آماری معنی داری ندارند. اما بین فصل (۰۳/۰ p =)، منطقه جغرافیایی (۰۰۰۴/۰ p =) و محل نمونه گیری (۰۰۰۱/۰ p =) با شیوع سرمی ارتباط معنی داری وجود داشت. همچنین نسبت شانس ابتلا در فصل پاییز ۶۲/۲ برابر (فاصه اطمینان ۹۵ درصد: ۰۲/۶ – ۰۶/۰؛ ۰۵/۰ p <) سایر فصول و در جنوب شرقی شهرستان گرمسار ۷۱/۶ برابر (فاصه اطمینان ۹۵ درصد: ۶۰/۱۷–۰۱/۳؛ ۰۵/۰ p <) بیشتر از دیگر نقاط جغرافیایی بود. نسبت شانس ابتلا به طاعون نشخوارکنندگان کوچک در روستای محمود آباد ۶۳/۶۳ برابر (فاصه اطمینان ۹۵ درصد: ۹۳/۱۳۲ – ۱۴/۱۲؛ ۰۵/۰ p <) بیشتر از دیگر روستاها بود. نتیجهگیری نهایی: مطالعه حاضر ثابت کرد بیماری طاعون نشخوارکنندگان کوچک در شهرستان گرمسار و حومه بومی است و عوامل خطر محیطی اثرگذاری بیشتری بر شیوع سرمی در مقایسه با عوامل خطر میزبانی دارند. لذا به منظور کنترل بیماری در مناطق آندمیک باید به فاکتورهای خطر محیطی توجه بیشتری شود و با انجام واکسیناسیون در بازه های زمانی و مناطق حساس قبل تغییرات محیطی پر خطر احتمال بروز موارد همه گیری را به حداقل رساند.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
حسین ایلدرآبادی
دانش آموخته دانشکده دامپزشکی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد گرمسار، سمنان، ایران
سروش یوردخانی
گروه علوم درمانگاهی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد گرمسار، سمنان، ایران
امیر زکیان
گروه علوم درمانگاهی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایران
مراجع و منابع این مقاله:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :