اثر مدیریت آب شور طی دوره رشد بر عملکرد و اجزای عملکرد ذرت دانه ای و پروفیل شوری خاک

افزایش تقاضا برای منابع آب در جهان به خصوص در مناطق خشک و نیمه خشک، سبب شده است کشاورزان از آب های با کیفیت پایین مانند آب زهکشی و آب  زیرزمینی شور استفاده کنند. به منظور ارزیابی اثر مدیریت آب شور بر عملکرد ذرت دانه ای (رقم DC۳۷۰) و توزیع شوری در نیمرخ خاک پنج روش مدیریتی در منطقه کرج و در شرایط لایسیمتری اجرا شد. بدین منظور، آزمایشی در قالب طرح بلوک های کاملا تصادفی با سه تکرار به صورت آبیاری جوی و پشته ای اجرا گردید. تیمارها عبارت بودند از: آبیاری با آب غیر شور (dS/m ۷/۰=M۱)، آبیاری با آب شور (dS/m ۵=M۲)، استفاده از مخلوط آب غیر شور و شور (dS/m ۸۵/۲=M۳)، آبیاری تناوبی با آب غیر شور و آب شور (M۴) و آبیاری یک در میان جویچه ها به طور هم زمان با آب شور و غیر شور (یک جویچه با آب شور و جویچه کناری با آب غیر شور بطور ثابت تا انتهای فصل، M۵). نتایج نشان داد، بیشترین مقدار عملکرد و صفات اندازه گیری شده، مربوط به روش آبیاری با آب غیر شور (۱۲/۶۹۸۸ کیلوگرم در هکتار) و کمترین آن مربوط به روش آبیاری با آب شور (۷۶/۴۰۹۰ کیلوگرم در هکتار) بود. در تیمار های M۳، M۴ و M۵ عملکرد به ترتیب ۵۹/۲۰، ۳۴/۱۶ و ۷۷/۸ درصد نسبت به تیمار شاهد (M۱) کاهش یافت. مقدار متوسط شوری در اعماق کمتر از ۳۰ سانتی متری در تیمارهای M۲، M۳، M۴ و M۵ به ترتیب ۶۶/۳، ۶۶/۲، ۳۶/۲ و ۱۵/۲ دسی زیمنس بر متر بود. بنابراین بهترین روش مدیریتی در میان تیمارهای اعمال شده، روش آبیاری یک در میان جویچه ها با آب شور و غیر شور به طور همزمان می باشد.

کلیدواژه ها:

توزیع شوری ، ذرت دانه ای ، عملکرد ، مدیریت آب شور