شاهنامه؛ آینه دار اسطوره های نامیرا و رویین

از دیرینه ترین آرزوهای انسان بی مرگی و دستیابی به زندگی جاویدان است. انسان این آرزوی درونی را بر قهرمانان اسطوره ای خود فرافکن می نماید، تا به آرامش برسد.این مقاله با استفاده از روش تاریخی توصیفی به گردآوری مطالب می پردازد، روش تاریخی برای شناخت واقعیت های گذشته و یکی از دشوار ترین انواع پژوهش است.روش توصیفی آن که خود به دو روش برآوردی(موقعیت یک پدیده را در یک زمان توصیف می کند) و روش ارزشیابی(به ارزش های این پدیده در زمان خود اشاره دارد)تقسیم می شود. نیاز و ارزش این پژوهش در مرحله نخست تفاوت میان نامیرایی و رویین تنی بوده است. رویین تنی فروزه ای است ایزدی که اسطوره رویین تن را از هر گونه بلا ایمن میدارد.تعداد رویین تنان اسطوره ای جهان اندک می باشد و تنها رویین تن شاهنامه اسفندیار است. آنچه از مجموعه داستان های رویین تنان تاریخ حاصل میشود نشان بر آن دارد که این قهرمانان تاریخی از نقطه ضعفی برخوردار بودند که همین نقطه ضعف باعث مرگ آنان شده و این نشان از میرا بودن آنها دارد. ولی نامیرایی فروزه ای خدایی است که اسطوره را برای همیشه از مرگ دور میسازد. اسطوره نامیرا ناپدید شده یا در خوابی ادامه دار فرو میرود تا در روز بازسازی جهان به یاری اساطیر منجی و مردم بشتابند. پنج تن از اساطیر نامیرای شاهنامه که در روز بازسازی جهان به داد آدمیان می شتابند:کیخسرو، پشوتن، گیو، گرشاسپ و توس می باشند.

کلیدواژه ها:

اسطوره ، نامیرا ، رویین تن ، شاهنامه ، فردوسی