آثار تمرکززدایی از ساختار مدیریتی بخش عمومی در ایران بر سطح رفاه جامعه با تاکید بر ابعاد اقتصادی

براساس نظریه بخش عمومی، وظایف بخش عمومی را در جوامع مختلف می توان به سه دسته تخصیص منابع، توزیع درآمد و ثروت و تثبیت اقتصادی طبقه بندی کرد. انجام این وظایف توسط دولت، می تواند به صورت متمرکز، به وسیله دولت مرکزی یا به صورت غیرمتمرکز توسط مقامات محلی منتخب مردم مناطق یا دولت مرکزی انجام گیرد (تمرکز زدایی از ساختار مدیریتی بخش عمومی). واگذاری اختیارات و مسئولیتهای مربوط به وظایف تخصیصی در مورد کالاها و خدمات عمومی ملی و وظایف توزیعی و تثبیتی، کارایی مدیریت متمرکز بخش عمومی را ندارد و منجر به کاهش رفاه اجتماعی می گردد. ولی واگذاری اختیارات و مسئولیتهای مربوط به تخصیص منابع در مورد کالاها و خدمات عمومی محلی، رفاه جامعه را افزایش می دهد. زیرا سلیقه ها و ترجیحات مقامات محلی، به ویژه مقامات محلی منتخب مردم مناطق (عرضه کنندگان کالاها و خدمات عمومی محلی)، تناسب و نزدیکی بیشتری با سلیقه ها و ترجیحات مصرف کنندگان محلی دارد. بنابراین، به نظر می رسد تمرکززدایی از ساختار مدیریتی موجود بخش عمومی در ایران، رفاه اجتماعی را بهبود خواهد بخشید. پیشنهاد این مقاله در زمینه تمرکززدایی از ساختار مدیریتی موجود بخش عمومی، تشکیل مجالس استانی مرکب از اعضای شوراهای شهر و روستای هر استان و تفویض اختیار تخصیص منابع در مورد کالاها و خدمات عمومی محلی به آنها می باشد.