سیاوش، شخصیتی آیینی و رازناک در شاهنامه

  اسطوره سیاوش، با در نظر گرفتن جز به جزء ساخت ­ مایه ­ های آن، یکی از اصلی ­ ترین و محوری ترین بخش­ها در زنجیره اسطور­های ایرانی است. این اسطوره یکی از پشتوانه­های ساختاری شاهنامه به شمار می آید؛ به­طوری که بیشتر داستان­های پیش از این، در بن­مایه با آن یگانه­اند و نقش زمینه­ساز آن را دارند. سیاوش دارنده والاترین شخصیت انسانی در اساطیر ایرانی؛ بویژه در شاهنامه است. زایش، زندگی و مرگ او، مایه اسطوره­ای کهن را در خود دارد و شخصیت او آیینی و رازناک است.   این مقاله در پی آن است تا با تحلیل بن­مایه­های اسطوره­ای شخصیت سیاوش در شاهنامه، پاره ای از ویژگی­های بارز شخصیتی او را موشکافی کند تا از این رهگذر اثبات کند: الف) سیاوش، آفریده ای اهورایی و شخصیتی پری­زاده است؛ ب) شخصیت او، منطبق بر الگوی «نخستین انسان» است و در نهایت به این پرسش اساسی پاسخ دهد که علت راز­گونگی گوهر سیاوش در چیست؟ پاسخ مقدر به این فرضیه­ها، سیاوش را به عنوان شخصیتی همه­جانبه و تاثیر­گذار معرفی می کند؛ شخصیتی که دارای پویایی و کمال است.  

کلیدواژه ها:

اسطوره ، سیاوش ، شاهنامه ، شخصیت