متنشناسی روایت ناشناخته ماهمنیر و خوبچهره

اقلیم شبهقاره از رهرو  پیوندها و تعاملات تاریخی کهن و متمادی با ایران، توانسته است میراث ادبی درخشان و برجستهای از خود به یادگار بگذارد. یکی از انواع ادبیای که در اثر جریان ترجمه، تالیف یا تصنیف به زبان فارسی، بخش مهمی از پیکره متنی این میراث را پرورانده، نوع غناییاست. پژوهش حاضر با هدف متنشناسی یکی از روایتهای منثور داستانی ناشناخته شبهقاره، موسوم به ماهمنیر و خوبچهره، به روش استقرایی انجام شده است؛ بدین منظور، در دو بخش، ابتدا، چکیده کل روایت ارائه شده و سپس مشخصات داستانی آن در نه بخش وجه تسمیه، راوی، زمان و محل تالیف، منشا پیدایش، ساختار، زبان و نوع ادبی بررسی شده است و آنگاه در بخش دوم، گزارشی از عناصر داستانی ماهمنیر و خوبچهره در هشت بخش روایت، پیرنگ، زاویه دید، شخصیت، زمان و مکان، درونمایه، اصول اخلاقی، تقدیرگرایی، آداب و رسوم، توصیف و بنمایهها به دست داده شده است. برآیندهای این پژوهش، حکایت از آن دارد که روایت ماهمنیر و خوبچهره نمونه نسبتا موفقی از داستانهای عاشقانه شبهقاره محسوب میشود که با زبانی ساده و بیپیرایه، و در ضمن پیرنگی عاشقانه، به تقلید از شیوه کهن نقل چند حکایت مستقل و پیدرپی، سعی در ترویج برخی اصول اخلاقی، یا گزارش مکر زنان دارد.

کلیدواژه ها:

ماهمنیر و خوبچهره ، نسخهشناسی ، متنشناسی ، عناصر داستان