نقش میانجی شادکامی و انگیزش تحصیلی در رابطه میان خودراهبری یادگیری با پذیرش اجتماعی در دانش آموزان دختر دوره دوم ابتدایی شهرستان تنکابن

مطالعه حاضر با هدف تعیین نقش میانجی شادکامی و انگیزش تحصیلی در رابطه میان خودراهبری یادگیری با پذیرش اجتماعی در دانش آموزان دختر دوره دوم ابتدایی شهرستان تنکابن انجام شد. انجام شد. روش پژوهش توصیفی - همبستگی بود. جامعه این تحقیق دانش آموزان دختر دوره دوم ابتدایی شهرستان تنکابن بودند. با استفاده از روش نمونهگیری تصادفی خوشهای ۲۰۴ دانشآموز انتخاب شدند. ابزار جمعآوری دادهها پرسشنامه انگیزش تحصیلی والراند و همکاران (۱۹۹۲)، پرسشنامه پذیرش اجتماعی کراون و مارلو (۱۹۶۰)، پرسشنامه خودراهبری یادگیری فیشر و همکاران (۲۰۰۱) و پرسشنامه شادکامی آکسفورد بود. تجزیهوتحلیل دادهها با استفاده از مدلسازی معادلات ساختاری نشان داد در مدل تحقیق اثر مستقیم متغیر پیشبین و ملاک برابر با ۳۸/۰ بود، اثر غیرمستقیم در صورت وجود متغیر میانجی شادکامی ۶۰۰/۰ و اثر غیرمستقیم در صورت وجود متغیر میانجی انگیزش تحصیلی ۵۱۰/۰ بود که با توجه به کمتر بودن اثر مسیر مستقیم از مسیرهای غیرمستقیم بنابراین وجود متغیرهای میانجی شادکامی و انگیزش تحصیلی تاثیر را افزایش میدهد و نقش میانجی در فرضیه تحقیق مورد تایید واقع شد.  

کلیدواژه ها:

شادکامی ، انگیزش تحصیلی ، خودراهبری یادگیری ، پذیرش اجتماعی