تاثیر چالشهای پیشرفت سیاسی بر جهتگیری ائتلاف و اتحاد در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر چالشهای پیشرفت سیاسی در سطح عدم اجماع نسبی نخبگان و نهادینه نشدن احزاب سیاسی بر روند ائتلاف و اتحادسازی در سیاست خارجی است. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی بوده و با بهرهگیری از نظریه ساختیابی نشان داده شد که چالش‎های پیشرفت سیاسی در داخل کشور نه تنها ائتلافسازی را با مشکل مواجه میسازد، بلکه باعث از دست رفتن فرصتهای بینالمللی نیز میشود. تجربه ایران اسلامی در جهتگیریهای متفاوت و عدم اجماع نسبی نخبگان فکری و سیاسی در تعریف شفاف منافع ملی باعث شکلگیری چرخههای بازگشتپذیری و در نتیجه کاهش کارآمدی سیاست خارجی شده است. در این راستا توجه به اسناد بالادستی، قانون اساسی، سند چشمانداز بیست ساله، برنامههای توسعه و خطوط قرمز نظام، تقویت فرهنگ مشارکت سیاسی، مسئولیتپذیری، نهادینهسازی احزاب، ایجاد هماهنگی میان قوا، شفافیت در تعریف اهداف و منافع ملی از یکسو و شناخت همه جانبه محیط، منابع، قواعد، اصول و هنجارهای بینالمللی از سوی دیگر میتواند از راهکارهای کاهش چالشهای پیشرفت سیاسی و در نتیجه افزایش کارآمدی سیاست خارجی کشور باشد.

کلیدواژه ها:

پیشرفت سیاسی ، سیاست خارجی ، نخبگان ، احزاب ، نظریه ساختیابی ، ائتلاف سیاسی