نقش رابطة استرس والدگری و داغ اجتماعی با تعامل‌های والد ‏ـ‏ فرزند در مادران کودکان مبتلا به اُتیسم

هدف پژوهش حاضر تعیین رابطۀ استرس والدگری و داغ اجتماعی با ابعاد تعامل‌های والد - کودک مادران دارای کودک مبتلا به اُتیسم بود. روش پژوهش حاضر از نوع هم‌بستگی بود و جامعۀ آماریِ آن را مادران کودکان اُتیسم مراکز ویژۀ اُتیسم شهرستان اصفهان تشکیل می‌دادند. به شیوۀ نمونه‌گیری در دسترس، 85 نفر از مادران دارای کودکان با اختلال طیف اُتیسم انتخاب شدند و از آن‌ها خواسته شد به پرسش‌نامه‌های استرس والدگری، داغ اجتماعی و تعاملات مادر ‌- ‌کودک پاسخ دهند. برای تحلیل داده‌ها از رگرسیون و ضریب هم‌بستگی پیرسون استفاده شد. نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که داغ اجتماعی به‌طور معناداری طرد را پیش‌بینی می‌کند. بین داغ اجتماعی و استرس والد‌گری با ابعاد تعاملات والد - فرزند رابطۀ معناداری مشاهده نشد. این نتایج در ضریب هم‌بستگی پیرسون نیز تأیید شد. با توجه به نتایج به‌دست‌آمده، می توان گفت، یکی از مهم‌ترین پیامد احتمالی احساس داغ اجتماعی مادران کودکان مبتلا به اُتیسم، احساس طرد‌شدگی است.

کلیدواژه ها:

اُتیسم ، استرس والدگری ، داغ اجتماعی ، تعاملات والد ‌- کودک