درگاه‌های آموزش عالی بین‌المللی و آیندة توسعۀ منطقه‌ای در ایران

در جهان امروز، تلاش کشورهای درحال‌توسعه برای قرار گرفتن در مدارهای جهانی قدرت و ثروت، توجه آینده‌اندیشان را به خود معطوف کرده و بحث ظهور قدرت‌های جدید به‌عنوان یکی از موضوعات نوپدید مطرح است. تحول در جایگاه کشورهای صاحب آموزش عالی جهانی، ازجمله تغییرات و مسائل نوظهور در عرصۀ سیاست‌پژوهی و سیاست‌گذاری آموزش عالی است. قرار گرفتن نام کشورهای شرق آسیا، خاورمیانه، و شرق اروپا در کنار نام کشورهای پیشتاز در جذب دانشجوی خارجی، از مصداق‌های این تحول است که در این مقاله دربارۀ آن توضیح داده شده است.در این مقاله تلاش شده است تجربۀ کشورهای متفاوت در فرایند تبدیل شدن به درگاه‌های منطقه‌ای آموزش عالی بررسی شود. پرسش‌ اصلی مقاله: «درگاه‌های آموزش عالی بین‌المللی چگونه به شکل‌دهی آیندة مطلوب در توسعۀ منطقه‌ای کمک می‌کنند؟». روش‌های اصلی به‌کاررفته در این مقاله عبارتند از: روش‌های پویش محیطی، تحلیل ثانویه و خودمردم‌نگاری. فرضیۀ اصلی مقاله حاضر این است که توسعۀ منطقه‌ای، مستلزم داشتن قدرت و سرمایۀ لازم است و تبدیل شدن مناطق جغرافیایی به درگاه آموزش عالی بین‌المللی، زیرساخت مناسبی را برای تربیت، شناسایی، و جذب سرمایه‌های انسانی و اجتماعی و به‌تبع آن، سرمایه‌های مادی فراهم می‌کند.

کلیدواژه ها:

آینده‌نگری ، بین‌المللی‌شدن آموزش عالی ، درگاه‌ آموزش عالی بین‌المللی ، دانشجوی بین‌المللی ، توسعۀ منطقه‌ای‌