شناسایی فضایی بافت واجد ارزش تاریخی و رویکرد فرهنگی هنری در باز زنده سازی آن و توزیع متعادل عملکردها (نمونه موردی: همدان)

در دوران قبل از انقلابات صنعتی شهرها و مراکز مسکونی رشدی تدریجی توام با حفظ ارزش های زیست محیطی، اجتماعی، اقتصادی و کالبدی با نیازهای تقریباً ثابت ساکنین داشتند. صنعت و رشد صنعتی به خودی خود مشکلی نداشته و می توانست با تفکر و برنامه ریزی تحت کنترل درآمده و در جهت رفاه بشر وتوسعه شهرها و مراکز مسکونی به کارآید. ولی در اثر رشد صنعتی و منافع و سود بیشتری که تولید می کرد سرمایه از بخش کشاورزی به بخش صنعتی ورود و طبقه سرمایه دار شکل گرفت. سرمایه داران در جهت تأمین حداکثری منافع خود اقدام کرده و تأمین نیروی کار ارزان و بازار فروش توأم باعدم توجه به مسائل زیست محیطی و غیره همه جا از جمله شهرها را مورد تاخت و تاز قرار داد، نگاه آن ها به محل سکنی و زندگی مردم به عنوان کالا، حرکتی در جهت تخریب بافت های تاریخی شهرها بود و هست اطلاعات این پژوهش از منابع: کتابخانه ای، مشاهدات میدانی و پرسشنامه ای می باشد که این اطلاعات (که بخشی از ان کیفی می باشد) تبدیل به کمی گردیده است. با روش طرح ریزی شهری یک روند تحلیلی سعی دارد حرکات سرمایه در تخریب بافت های قدیمی را با تدوین ضوابط و مقررات علمی و منطقی مهار و در جهت منافع و معیشت ساکنان در بافت قدیمی کانالیزه و نشان دهد که سرمایه گذاری در مورد مسائل فرهنگی نیز می تواند سودآور باشد.

کلیدواژه ها:

محورتایخی فرهنگی ، بافت فسروده ، بهسازی و احیاء ، قطعه واجد ارزش ، مدل سازی به کمک کامپیوتر