آداب وآثار دعا برزندگی ازمنظر نهج البلاغه

دعا پیوند انسان است با خالق خویش؛ آن زمان که می خواهددرددل کند وکسی عاشقانه درسکوتش به سخنان اوگوش فرادهد،آن زمان است که دست ها بین قلب وآسمان پلی می سازند و زمزمه لب هاوگاه سکوت پرصدا پاورچین پاورچین ازروی آن عروج می کنند. خداوند بادادن توفیق دعا کردن درهای رحمتش را به روی بندگان می گشاید. هدف پژوهشحاضر تبیین آداب دعا وآثار آن برزندگی ازمنظر نهج البلاغه است که درآن باروش توصیفی تحلیلی به بررسی مستندات وخطب وحکمت ها پرداخته شده. نهج البلاغه، به معنای راه روشن بلاغت، توسط مرحوم سیدرضی گردآوری شده وحاوی سخنان امیرالمومنان است که درسه بخش خطبه ها، نامه ها وحکمت هادسته بندی شده است؛که در نزدیک به 18 خطبه ، 11 حکمت و 4 نامه واژه ی دعا ونیایش به کاررفته وازمیان آن ها نزدیک به 11 خطبه و 3 نامه و 9 حکمت مرتبط با موضوع استخراج و مورد واکاوی قرارگرفت واین نتیجه به دست آمد که: امام اول شیعیان به همه انسان ها سفارش می کنند که دعا رادرزندگی فراموش نکنند وکسی ازدعا بی نیاز نیست. ایشان دروصیتی که به فرزندشان می کنند وی رابه دعا امر وازنامیدی استجابت آن برحذرمی دارند. امام علی (ع) برای دعا وچگونگی نیایش آدابی چون صلوات برپیامبر ص، خلوص نیت وپاکی وتقوی وتوکل رابیان می نمایند. ضمن اینکه توصیه می فرمایند خواسته هایمان باید معقولانه و به گونه ای باشد که رنج وسختی راازما دورکندوباعث تامین جمال وزیبایی مان باشد. امام دعا درحق دیگران راهم یکی دیگرازآداب دعا می دانند ودرپی آن درحق پیامبرص دعا فرموده اند. ازنظر ایشان دعا آثاری چون رفع بلا ها،درمان بیماری ها، رفع گرفتاری ها وآرامش درونی داردوخداوند حکیم ترازآن است که دعایی رامستجاب نکند. همچنین می توان گفت بادعا می شود مسیر زندگی خویش راتغییرداد. وقتی دعاکنی وتوکل داشته باشی بی شک خداوند بی بدیل تو را به هرخواسته ای که داری می رساند.

کلیدواژه ها:

امام علی (ع) ، نهج البلاغه ، دعا