نور؛ تعالی سکونت و تداوم سرور در معماری

معماری ایرانی را باید بیش و پیش از هرچیز معماری انسانی نامید. زیرا برای معماران ما همواره پاسخگویی به نیازهای انسان در صدر و راس همه توجهات بوده است. یکی از مهمترین این نیازها بهره مندی از آرامش( سکونت خاطر) است. اگر جانوران به جا ی گرفتن می اندیشند انسان به استقرار و سکونت فکر می کند. تنها در این صورت است که او می تواند به درون بپردازد و کاشف وجوه پنهان خود باشد. همین شعف شایسته مفارقت از الزامات قطعی و ناگزیر بیرون و موانست با ظرفیت های درون و به عبارتی یافتن خود، همواره او را به سکونتگری و لذا ارادتمندی به معماری کشانده است. اما در بین همه عناصر معماری،آنچه او را براستی مجذوب ساخته است، نوراست. نور؛ مسبب شناخت و شناخت، مبشرسروراست. براستی معماران ایرانی چه نگرش ها-وطبعا مواضع- خاصی نسبت به نور داشتند و چگونه ازآن برای تثبیت و تعالی معنای سکونت و تجری سرور استفاده می کردند بسترهای بروز این نگرش ها در محدوده های کدام جغرافیای فکری بوده است آیا امروز هم می توان از آموزه های ایشان در ارتقاء معنایی معماری معاصر بهره برد

کلیدواژه ها:

فضا ، مکان ، احساس تعلق ، سکونت ، سرور