بازگشت ملی گرایی در روابط بین الملل

ملی گرایی در روابط بین الملل در سال های اخیر به طور قابل توجهی مورد توجه بوده است. این پدیده تحت تاثیر عوامل مختلف از جمله افزایش احساسات ملی گرایانه در برخی کشورها، ظهور رهبران سیاسی با گرایش های ملی گرایانه نظیر دونالد ترامپ، پاندمی کرونا و واکنش به جهانی سازی و بحران مهاجرت گسترده قرار دارد. می توان نمونه های تاریخی را آورد که نشان دهنده بازگشت ملی گرایی در روابط بین الملل است. خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا، که کاهش وابستگی اقتصادی و امنیتی این کشور به اتحادیه را آشکار می سازد، منطقه گرایی در حوزه اروپا را به چالش کشیده است. 

سیاست های آمریکا تحت رهبری دونالد ترامپ که با شعار اول آمریکا و تاکید بر منافع ملی، سیاست هایی مانند افزایش تعرفه های تجاری و بازنگری در توافق های بین المللی را پیش برد. خارج شدن از پیمان اقلیمی پاریس، سازمان جهانی بهداشت و پیمان هسته ای برجام روند ملی گرایی را تسریع بخشیده است. 

رشد احزاب ملی گرا در اروپا، در کشورهای چون فرانسه، آلمان، ایتالیا و مجارستان به طور قابل توجهی تقویت شده است. این احزاب با سیاست پوپولیستی بر سیاست داخلی و خارجی این دولت ها تاثیر گذاشته است. 

تاکید بر حاکمیت ملی در سازمان های بین المللی نیز راه ملی گرایی را در روابط بین الملل هموار کرده است. با این حال هرچند ملی گرایی به عنوان یک نیروی غالب در روابط بین الملل با چالش هایی مواجه است، اما جهانی سازی، وابستگی متقابل اقتصادی و مسائل فراملی نیاز به همکاری های بین المللی دارد.