تاثیر خصوصیات کودکان در تربیت

از ویژگی های بارز کودکان در دوران خردسالی، می توان به تمایل کسب مهارت های نوین، حافظه قوی و گرایش به تقلید اشاره کرد. البته ویژگی های دیگری نیز وجود دارد، اما این سه خصوصیت به طور خاص در این نوشتار مورد توجه قرار می گیرد. والدین در مسیر تربیت فرزندان خود باید به این سه خصلت توجه ویژه ای داشته باشند. یکی از چالش های امروزه در حوزه تربیت کودک، بی توجهی به محیطی است که کودک در آن رشد می کند. گاهی مادر یا پدر خانواده برای سرگرم کردن فرزند خود، تلویزیون را روشن می کنند و انیمیشینی برای او پخش می کنند. بعد از مدتی، کودک سه یا چهار ساله، هنگام عذرخواهی و یا ابراز تشکر از کسی، سر خود را پایین می آورد و به حالت رکوع در می آید. بعد از بررسی این واکنش و جستجوی دلیل این رفتار، منشا آن را در آن انیمیشن ژاپنی یا کره ای می بینیم که چند روز قبل برای او پخش کرده ایم و آن در ذهن کودک ثبت شده و او به تقلید از شخصیت آن انیمیشین، تشکر یا عذرخواهی خود را اینگونه ابراز کرده است.. هرچند وظیفه والدین تمام نشده است و آنان باید در این مرحله نادرستی چنین واکنشی را به بهترین و هوشمندانه ترین روش به فرزند خود بیاموزند ولی نمی توان از کوتاهی آنان در انتخاب انیمیشن چشم پوشی کرد. والدین باید برای تربیت صحیح فرزند خود برنامه ریزی دقیقی داشته باشند و حتی پیش از به دنیا آمدن فرزند راجع به به روش های تربیت مشورت کنند و یا به مشاور مراجعه کنند. نباید فراموش کرد که هفت سال اول زندگی کودک، نقش بسیار مهمی در شکل دهی شخصیت، افکار و رفتار فرزند در بزرگسالی دارد و به زندگی اش جهت می دهد. گاهی سهل انگاری در امر تربیت، پیامدهای ناگواری را در پی دارد که مسئولیت آن بر عهده والدین است. در منابع دینی نیز تاکید شده است که هر فرد با سرشتی پاک به دنیا می آید و این پدر و مادر او هستند که نقش اصلی را در حفاظت و مراقبت از این سرشت پاک ایفا می کنند.