ترجمه مقاله "Top Tips For Football Club Secretaries On Drafting Player Contracts" به قلم Liz Coley

ترجمه و نگاه کلی به قراردادهای فوتبال با توجه به مقاله liz coley,03jun2024 

مقدمه

قراردادهای بازیکنان فوتبال یکی از مهمترین اسناد حقوقی در صنعت فوتبال محسوب می شوند که نقش تعیین کننده ای در حقوق و تعهدات طرفین دارند. این قراردادها نه تنها رابطه حقوقی بین بازیکن و باشگاه را تنظیم می کنند، بلکه تاثیر مستقیمی بر عملکرد ورزشی و مالی باشگاه ها خواهند داشت. از این رو، تنظیم دقیق، شفاف و جامع قراردادهای بازیکنان از اهمیت بسزایی برخوردار است.

در این میان، مدیران باشگاه های فوتبال نقش کلیدی در مذاکره، تنظیم و اجرای قراردادهای بازیکنان ایفا می کنند. آنها باید با در نظر گرفتن منافع باشگاه و رعایت قوانین و مقررات حاکم بر فوتبال، قراردادهایی منصفانه و منطبق با استانداردهای حرفه ای تهیه نمایند. این وظیفه مهم مستلزم دانش حقوقی، درک صحیح از پویایی های صنعت فوتبال و مهارت در مذاکره و تنظیم اسناد است.

مقاله حاضر با الهام از مقاله "Top Tips For Football Club Secretaries On Drafting Player Contracts" به قلم Liz Coley، تلاش دارد تا راهنمایی جامع و کاربردی برای مدیران باشگاه های فوتبال در زمینه تنظیم قراردادهای بازیکنان ارائه نماید. این مقاله با تمرکز بر پنج محور اصلی شامل استفاده از اصطلاحات شفاف، ذکر دقیق تاریخ های پرداخت، تفاوت بندهای اختیاری و تمدید خودکار، برنامه پاداش ها و ساختار پرداخت به مدیران برنامه، سعی دارد تا دانش و مهارت خوانندگان را در این حوزه ارتقا دهد.

نویسنده با بهره گیری از تجربیات خود به عنوان یک مدیر باشگاه و وکیل متخصص در حوزه ورزش، بینش عمیقی از چالش های تنظیم قراردادهای بازیکنان ارائه می دهد. همچنین، با اشاره به قوانین و مقررات مرتبط از جمله مقررات عوامل فوتبال (FA) و راهنمایی های اداره مالیات (HMRC)، مخاطبان را با چارچوب نظارتی حاکم بر این حوزه آشنا می سازد.

هدف از نگارش این مقاله، کمک به مدیران باشگاه های فوتبال در تنظیم قراردادهای بازیکنان به شیوه ای واضح، دقیق و منطبق با استانداردهای حرفه ای است. با بهره گیری از رهنمودهای ارائه شده در این مقاله، مدیران می توانند از بروز اختلافات و مناقشات حقوقی با بازیکنان و نمایندگان آنها جلوگیری نموده و منافع باشگاه را به بهترین شکل ممکن تامین نمایند.

در ادامه این مقاله، هر یک از پنج محور اصلی مورد اشاره به تفصیل بررسی خواهد شد و توصیه های کاربردی برای تنظیم بهتر قراردادهای بازیکنان ارائه می گردد. امید است این مقاله بتواند به عنوان یک منبع ارزشمند برای مدیران باشگاه های فوتبال در انجام وظایف مهم خود در زمینه تنظیم قراردادها مورد استفاده قرار گیرد.

بخش اول: استفاده از اصطلاحات شفاف و تعریف شده برای ساده سازی قرارداد استاندارد بازیکنان

یکی از مهمترین جنبه های تنظیم قراردادهای بازیکنان، استفاده از اصطلاحات شفاف و تعریف شده است. عدم شفافیت یا ابهام در تعریف اصطلاحات می تواند منجر به سوء تفاهم و بروز اختلافات بین باشگاه و بازیکن شود. بنابراین، مدیران باشگاه باید توجه ویژه ای به تعریف دقیق اصطلاحات کلیدی در قرارداد داشته باشند.

در قراردادهای استاندارد بازیکنان، برخی اصطلاحات مانند "باشگاه" و "بازیکن" از پیش تعریف شده اند. با این حال، در بخش پیوست قرارداد که شامل مزایای بازیکن است، لازم است سایر اصطلاحات نیز به دقت تعریف شوند. استفاده از اصطلاحات تعریف شده به سادگی و شفافیت متن قرارداد کمک شایانی می کند.

به عنوان مثال، تعریف اصطلاح "حضور" (Appearance) می تواند تاثیر زیادی در تعیین پاداش های بازیکن داشته باشد. در تعریف این اصطلاح باید مشخص شود که آیا حضور در تیم اصلی مد نظر است یا بازی در سایر تیم های باشگاه نیز محاسبه می شود. همچنین، باید مشخص شود که آیا حضور فقط در مسابقات رسمی لیگ و جام معتبر است یا بازی های دوستانه را نیز شامل می شود. علاوه بر این، تعریف دقیق حضور از نظر مدت زمان حضور بازیکن در زمین و شرایط تعویض نیز حائز اهمیت است.

با تعریف شفاف اصطلاحی مانند "حضور"، می توان از تکرار عبارات طولانی در قرارداد جلوگیری کرد و از بروز اختلافات در تفسیر مفاد قرارداد پیشگیری نمود. البته باید توجه داشت که در برخی موارد، شرایط لازم برای تحقق پاداش یا مزایای مختلف متفاوت است و نمی توان یک تعریف واحد برای همه موارد در نظر گرفت.

علاوه بر "حضور"، اصطلاحات دیگری مانند "پاداش"، "مبلغ یکجا"، "حضور بین المللی" و "گلزنی" نیز باید در متن قرارداد به روشنی تعریف شوند. در مورد بندهای پیچیده قرارداد که شامل شرایط و محاسبات متعدد هستند، استفاده از یک مثال عددی در کنار تعاریف، می تواند به درک بهتر طرفین از نحوه اجرای آن بند کمک کند.

استفاده از اصطلاحات شفاف و تعریف شده، نه تنها از بروز اختلافات میان باشگاه و بازیکن جلوگیری می کند، بلکه مانع از اتلاف وقت و هزینه های ناشی از حل و فصل اختلافات حقوقی نیز می شود. مدیران باشگاه ها با صرف وقت و دقت کافی در تعریف اصطلاحات کلیدی قرارداد، گامی مهم در تنظیم یک قرارداد منصفانه، شفاف و بدون ابهام برمی دارند.

بخش دوم: ذکر دقیق و صریح تاریخ های پرداخت

یکی دیگر از نکات مهم در تنظیم قراردادهای بازیکنان، درج دقیق و صریح تاریخ های پرداخت است. مشخص کردن زمان دقیق تغییرات در دستمزد پایه بازیکن، به ویژه در شرایط صعود یا سقوط تیم، تاثیر قابل توجهی بر برنامه ریزی مالی باشگاه خواهد داشت. بنابراین، قرارداد باید به صراحت زمان اعمال این تغییرات را مشخص نماید.

علاوه بر تغییرات ناشی از صعود یا سقوط تیم، زمان افزایش دستمزد پایه بازیکن پس از رسیدن به آستانه های مشخص شده در قرارداد، مانند تعداد بازی های انجام شده، نیز باید به دقت درج شود. در بسیاری از قراردادها، این موضوع مبهم باقی می ماند و مشخص نیست که آیا افزایش دستمزد از تاریخ رسیدن به آستانه مورد نظر اعمال می شود یا از روز بعد یا حتی اولین روز کاری پس از آن. درج دقیق این تاریخ ها، از بروز اختلاف میان باشگاه و بازیکن جلوگیری می کند.

نکته مهم دیگر، زمان پرداخت پاداش های یکجا به بازیکنان است. طبق قوانین لیگ برتر انگلیس و اتحادیه فوتبال انگلستان، پرداخت مبالغ یکجا به بازیکنان در سال اول قرارداد، به جز در موارد پاداش امضای قرارداد یا هزینه های جابجایی، ممنوع است. با این حال، برخی استثنائات در این زمینه وجود دارد که مدیران باشگاه ها باید از آنها آگاه باشند.

در مورد پاداش های بزرگ که در پایان فصل به بازیکنان تعلق می گیرد، باشگاه ها اغلب تمایل دارند پرداخت این مبالغ را تا ابتدای فصل بعد به تاخیر بیندازند. با این حال، باید توجه داشت که در سال پایانی قرارداد، این پرداخت ها باید حداکثر تا 30 ژوئن انجام شود.

مدیران باشگاه همچنین باید مراقب باشند تا وعده های شفاهی در مورد پاداش های ویژه به بازیکنان، مانند پاداش های حفظ سهمیه لیگ برتر یا صعود به لیگ های بالاتر، بدون درج در متن قرارداد، آنها را در معرض نقض قوانین مربوطه قرار ندهد. تمامی مزایای مالی ارائه شده به بازیکنان باید به صراحت در قرارداد قید شوند تا از مشکلات آتی جلوگیری شود.

ذکر شفاف و دقیق تاریخ های پرداخت در قرارداد بازیکنان، علاوه بر جلوگیری از بروز اختلافات حقوقی، به برنامه ریزی مالی بهتر باشگاه ها نیز کمک می کند. مدیران باشگاه ها با آگاهی از زمان دقیق پرداخت ها، می توانند جریان نقدینگی خود را به نحو موثرتری مدیریت نمایند و از مشکلات مالی احتمالی پیشگیری کنند.

بخش سوم: تفاوت بندهای اختیاری و بندهای تمدید خودکار

در تنظیم قراردادهای بازیکنان، درک تفاوت میان بندهای اختیاری (Option Clauses) و بندهای تمدید خودکار (Automatic Extension Clauses) اهمیت زیادی دارد. بندهای اختیاری به باشگاه این حق را می دهند که در پایان دوره قرارداد، به صلاحدید خود و بدون نیاز به جلب موافقت بازیکن، قرارداد را برای یک دوره مشخص دیگر تمدید کنند. از سوی دیگر، بندهای تمدید خودکار، قرارداد را در صورت تحقق شرایط از پیش تعیین شده، به صورت خودکار تمدید می نمایند.

اگرچه لیگ برتر انگلیس راهنمای خاصی در مورد بندهای اختیاری ارائه نکرده است، اما اتحادیه فوتبال انگلستان (FA) شرایطی را برای درج این بندها در قرارداد تعیین نموده است. طبق قوانین FA، جزئیات کامل بند اختیاری باید در متن قرارداد درج شود و شرایط دوره اختیار، باید مشابه یا حداقل به همان اندازه مطلوب شرایط قرارداد اولیه بازیکن باشد. مدت زمان دوره اختیار نیز نباید بیشتر از مدت قرارداد اولیه باشد، مگر در شرایط خاص که در قوانین FA پیش بینی شده است.

همچنین، پس از اعمال بند اختیاری و تمدید قرارداد، امکان تمدید مجدد از طریق بند اختیاری وجود ندارد. در ارزیابی اینکه آیا شرایط دوره اختیار، مشابه یا مطلوب تر از قرارداد اولیه است یا خیر، صرفا دستمزد پایه بازیکن ملاک نیست و سایر شرایط قرارداد به جز پاداش امضا که یک پرداخت یکباره محسوب می شود، باید لحاظ گردد.

از سوی دیگر، بندهای تمدید خودکار، اغلب برای ایجاد توازن در برابر بندهای اختیاری یکجانبه باشگاه یا به عنوان یک بند مستقل در قرارداد گنجانده می شوند. این بندها باید به صراحت شرایط لازم برای تمدید خودکار قرارداد، مانند تعداد حضور در ترکیب اصلی در طول یک دوره مشخص، مدت تمدید و شرایط دوره تمدید شده را مشخص نمایند.

مدیران باشگاه ها باید به دقت شرایط بندهای اختیاری و تمدید خودکار را مورد بررسی قرار دهند و از انطباق آنها با قوانین و مقررات فدراسیون فوتبال و لیگ های مربوطه اطمینان حاصل نمایند. همچنین، استفاده از اصطلاحات شفاف و تعریف شده در تنظیم این بندها، همانطور که در بخش اول بحث شد، به جلوگیری از بروز ابهام و اختلاف تفسیر کمک شایانی می کند.

بخش چهارم: برنامه پاداش ها و انگیزه ها

یکی از مهمترین بخش های قراردادهای بازیکنان، برنامه پاداش ها و انگیزه هایی است که باشگاه برای ترغیب و تشویق بازیکنان در نظر می گیرد. این برنامه ها که باید به صورت پیوست در قرارداد درج شوند، نقش مهمی در عملکرد بازیکنان و تیم دارند و بر مسائل مالی باشگاه نیز تاثیرگذارند. بنابراین، تنظیم دقیق و شفاف برنامه پاداش ها از اهمیت بالایی برخوردار است.

اتحادیه فوتبال انگلستان (EFL) راهنمایی های خاصی در مورد برنامه های پاداش ارائه کرده است. از آنجا که این برنامه ها بخشی از قرارداد محسوب می شوند، باشگاه نمی تواند به صورت یکجانبه در طول دوره قرارداد، آنها را لغو کند یا مبالغ پرداختی را کاهش دهد. در صورت عدم پرداخت پاداش به یک بازیکن خاص، باید در متن قرارداد به صراحت به این موضوع اشاره شود.

باشگاه ها می توانند برنامه های پاداش متفاوتی برای بازیکنان مختلف در نظر بگیرند و الزامی به اعمال یک برنامه واحد برای تمامی بازیکنان وجود ندارد. با این حال، هنگام پیشنهاد تمدید قرارداد به یک بازیکن، باشگاه می تواند مبالغ پرداختی تحت برنامه پاداش را تغییر دهد، حتی به صورت کاهشی، به شرطی که در مجموع، شرایط پیشنهادی از نظر مالی نامطلوب تر از شرایط قرارداد قبلی بازیکن نباشد.

مبالغ پرداختی تحت برنامه پاداش را می توان با توافق دوجانبه باشگاه و بازیکن تغییر داد. اما اگر این تغییرات در طول فصل و به نفع بازیکن باشد، برای رعایت قوانین EFL، قرارداد باید حداقل تا یک سال بعد از قرارداد فعلی تمدید گردد. بنابراین مدیران باشگاه باید در اعمال تغییرات کاهشی در برنامه پاداش ها محتاطانه عمل کنند.

از دیگر نکات مهم در تنظیم برنامه پاداش، شفافیت در مورد نحوه تقسیم پاداش های بزرگ میان بازیکنان است. باید مشخص شود که آیا حضور در ترکیب اصلی ملاک اصلی تقسیم پاداش است یا حضور به عنوان بازیکن ذخیره یا حتی قرار گرفتن در فهرست تیم نیز ملاک محاسبه خواهد بود. همچنین در مورد پاداش های متعدد، مانند پاداش صعود به پلی آف و پاداش صعود مستقیم، باید تصریح شود که آیا این پاداش ها با هم جمع می شوند یا صرفا یک پاداش، حتی در صورت تحقق هر دو شرط، قابل پرداخت است.

وضعیت بازیکنانی که در زمان تحقق شرایط پاداش، دیگر عضو باشگاه نیستند نیز باید مورد توجه قرار گیرد. این موضوع شامل بازیکنانی می شود که در میانه فصل به تیم دیگری منتقل شده اند یا بازیکنان قرضی که قراردادشان به پایان رسیده است. باید مشخص شود که آیا این بازیکنان با توجه به نقششان در کسب موفقیت تیم، مشمول دریافت پاداش هستند یا خیر.

نکته دیگر، تداخل احتمالی پاداش های درج شده در برنامه پاداش با پاداش های اختصاصی مندرج در خود قرارداد بازیکن است. در این حالت باید تصریح شود که آیا بازیکن مشمول هر دو پاداش می شود یا پاداش مندرج در قرارداد فردی، اولویت دارد یا اینکه بازیکن مجاز به دریافت پاداش با ارزش بالاتر است.

به طور خلاصه، برنامه پاداش ها و انگیزه ها بخش جدایی ناپذیر قراردادهای بازیکنان است که تاثیر زیادی بر عملکرد بازیکنان و مسائل مالی باشگاه دارد. تنظیم دقیق، شفاف و منصفانه این برنامه، با در نظر گرفتن تمامی شرایط و استفاده از اصطلاحات تعریف شده، از اهمیت بسزایی برخوردار است و به جلوگیری از بروز مشکلات حقوقی و مالی در آینده کمک شایانی می کند.

بخش پنجم: ساختار پرداخت ها به مدیران برنامه

یکی از مهمترین مسائل در قراردادهای بازیکنان فوتبال، پرداخت به مدیران برنامه یا ایجنت هاست. تمایز میان حق الزحمه خدمات ارائه شده از سوی ایجنت به بازیکن و باشگاه، هم از منظر مقررات فوتبال و هم از نظر مالیاتی، اهمیت زیادی دارد. در متن قرارداد بازیکن، صرفا باید حق الزحمه ای که باشگاه از طرف بازیکن به ایجنت پرداخت می کند درج شود، چرا که این مبلغ جزو مزایای غیرمستقیم بازیکن محسوب می شود.

اما حق الزحمه ای که باشگاه در قبال خدمات ارائه شده به خود به ایجنت می پردازد، نباید در متن قرارداد ذکر شود، بلکه طبق مقررات نمایندگان فوتبال FA در فرم ها و قراردادهای جداگانه درج می گردد. باشگاه ها باید اطمینان حاصل کنند که قرارداد نمایندگی معتبری میان بازیکن و ایجنت وجود دارد تا از بروز مشکلات نظارتی و مواجهه با نماینده فاقد صلاحیت جلوگیری شود.

همچنین، باشگاه می تواند با بررسی قرارداد بازیکن با ایجنت، شرایط مالی خود با نماینده را متناسب با آن تنظیم کند. از آنجا که حداکثر مدت قرارداد میان بازیکن و ایجنت، طبق مقررات FA، دو سال است، باشگاه باید وضعیت بازیکن و نماینده وی را در صورت عدم تمدید این قرارداد و در حین اجرای قرارداد بازیکن با باشگاه، مد نظر قرار دهد.

از سوی دیگر، سازمان مالیاتی بریتانیا (HMRC) نیز راهنمایی های مهمی در خصوص پرداخت به مدیران برنامه صادر کرده است. طبق دیدگاهHMRC، توافقات نمایندگی دوگانه که در آن ایجنت هم به بازیکن و هم به باشگاه خدمات ارائه می کند، ممکن است از نظر مالیاتی با ریسک هایی همراه باشد.

باشگاه ها باید مستندات کافی در خصوص نحوه تقسیم حق الزحمه ایجنت میان خدمات ارائه شده به بازیکن و باشگاه را نگهداری کنند. عدم کفایت مستندات می تواند این ذهنیت را ایجاد کند که تقسیم حق الزحمه منطبق بر واقعیت های تجاری نیست. همچنین زمانبندی انعقاد قراردادهای نمایندگی دوگانه، نحوه پرداخت ها به ایجنت ها و خدمات آتی که قرار است ارائه شود، از جمله نشانه های ریسک از منظر HMRC محسوب می شود.

رویکرد HMRC این است که نمی توان یک نسبت ثابت 50-50 را به عنوان تقسیم پیش فرض حق الزحمه ایجنت میان بازیکن و باشگاه در نظر گرفت. استدلال HMRC این است که ایجنت عمدتا در راستای منافع بازیکن که از قبل با وی در ارتباط بوده است فعالیت می کند و تلاش دارد تا بهترین شرایط قراردادی را برای موکل خود ایجاد کند.

بر این اساس، باشگاه ها باید با نگهداری سوابق و مستندات دقیق، دلایل و مبانی تقسیم حق الزحمه ایجنت را مستند کنند. این اسناد باید نشان دهند که ایجنت، خدمات مورد توافق با باشگاه را به طور موثر ارائه کرده است. ارائه مشاوره مالیاتی تخصصی در موارد پیچیده، به باشگاه ها توصیه می شود.

نتیجه گیری

تنظیم دقیق و شفاف قراردادهای بازیکنان فوتبال، نقش کلیدی در عملکرد ورزشی و مالی باشگاه ها ایفا می کند. مدیران و دبیران باشگاه ها، با تمرکز بر پنج محور اصلی شامل استفاده از اصطلاحات شفاف و تعریف شده، ذکر دقیق تاریخ های پرداخت، تمایز میان بندهای اختیاری و تمدید خودکار، تنظیم منصفانه برنامه پاداش ها و ساختاردهی پرداخت به مدیران برنامه، می توانند از بروز بسیاری از اختلافات حقوقی و مشکلات مالی پیشگیری نمایند.

توجه ویژه به قوانین و مقررات مراجعی همچون اتحادیه فوتبال انگلستان(FA)، اتحادیه فوتبال انگلیس (EFL) و سازمان امور مالیاتی (HMRC)، ضروری است. مدیران باشگاه ها باید با اطلاع دقیق از چارچوب های حقوقی و مالیاتی حاکم، قراردادهایی منعقد کنند که ضمن رعایت الزامات قانونی، حقوق و منافع باشگاه و بازیکنان را به بهترین شکل تامین نماید.

ایجاد یک مجموعه قراردادهای نمونه می تواند ابزار مفیدی برای مدیران باشگاه ها باشد. این مجموعه که حاوی بندهای استاندارد مورد تایید مراجع ذیربط است، می تواند فرآیند تنظیم قراردادها را تسهیل و تسریع نماید و انسجام و هماهنگی لازم را در میان قراردادهای مختلف بازیکنان ایجاد کند.

در نهایت، مدیران باشگاه ها باید به یاد داشته باشند که در موارد پیچیده و چالش برانگیز، استفاده از مشاوره حقوقی و مالیاتی تخصصی، امری اجتناب ناپذیر است. صرف هزینه برای دریافت مشاوره های تخصصی، در بلندمدت از طریق پیشگیری از بروز مشکلات حقوقی و مالیاتی، به نفع باشگاه خواهد بود.

تنظیم قراردادهای دقیق، شفاف و منصفانه برای بازیکنان فوتبال، وظیفه خطیری است که مدیران باشگاه ها باید با نهایت دقت و مسئولیت پذیری انجام دهند. این مقاله تلاش داشت تا با تمرکز بر پنج نکته کلیدی، رهنمودها و توصیه های کاربردی را برای مدیران باشگاه ها ارائه دهد. امید است که این نکات بتواند راهگشای مدیران باشگاه ها در ایفای هرچه بهتر مسئولیت مهم خود باشد.

(با اقتباس از نظرات دکتر روزبه وثوق احمدی)