نقش دادگاه ها در ایفای مسئولیت اجتماعی

نقش دادگاه ها در سیاست گذاری اجتماعی موضوعی چند وجهی است. دادگاه ها از طریق تصمیمات خود نقش مهمی در شکل دادن به هنجارها و ارزش های اجتماعی ایفا می کنند. در اصل، دادگاه ها به عنوان معماران تغییر عمل می کنند، چشم انداز قانونی را شکل می دهند و بر بافت جوامع ما تاثیر می گذارند. تصمیمات آنها در طول نسل ها منعکس می شود و اثری محو نشدنی در پیگیری عدالت و پیشرفت اجتماعی بر جای می گذارد.

در اینجا چند دیدگاه در این مورد وجود دارد که به صورت خلاصه شرح داده می شود:

کنشگری قضایی و سیاست اجتماعی

دادگاه ها اغلب قوانین را در موارد خاص تفسیر و اعمال می کنند. با انجام این کار، آنها می توانند ناخواسته با ایجاد نوعی پیشینه، سیاست اجتماعی را شکل دهند. «کنشگری قضایی» به قضاتی اشاره دارد که به طور فعال قانون را برای رسیدگی به مسائل اجتماعی گسترده تر تفسیر می کنند.در واقع قضات باید بین اجرای قانون و در نظر گرفتن تاثیر گسترده تر آن بر جامعه تعادل ایجاد کنند(1).

رویکرد مسئولیت اجتماعی به عدالت کیفری

بر مبنای این رویکرد هم مجرمان فردی و هم جامعه همزمان در مسئولیت جرایم شریک هستند. در واقع بر ارتقای شکوفایی انسانی و حفاظت از ساختارهای دموکراتیک تاکید دارد. به جای تمرکز صرف بر تنبیه، به دنبال رسیدگی به مسائل اساسی و ترویج تغییرات مثبت است(2). این رویکرد مستلزم تاکید بر دو امر است یکی شکوفایی انسان که مبتنی بر این دیدگاه است دادگاه ها باید به جای مجازات صرف مجرمان، شکوفایی انسان را ارتقا دهند. این رویکرد بر توانبخشی، عدالت ترمیمی و پرداختن به مسائل اساسی تاکید دارد.مورد بعدی نیز ساختارهای دموکراتیک است. در واقع دادگاه ها از ساختارهای دموکراتیک با اطمینان از محاکمه عادلانه، روند عادلانه و حمایت برابر تحت قانون محافظت می کنند.

مشارکت شهروندان و استانداردهای قانونی

دادگاه ها در مورد پرونده ها و اختلافات واقعی قضاوت می کنند و به توسعه استانداردهای حقوقی کمک می کنند. کاهش نقش دادگاه ممکن است بر مشارکت شهروندان در شکل دادن به این استانداردها تاثیر بگذارد. . تصمیمات آنها بر زندگی شهروندان تاثیر می گذارد و هنجارهای اجتماعی را شکل می دهد.در واقع متعادل کردن کارایی با حفظ یک سیستم حقوقی قوی ضروری است(3).

به طور خلاصه، دادگاه ها تاثیر قابل توجهی بر سیاست اجتماعی دارند و تصمیمات آنها می تواند ساختار جامعه را شکل دهد. دادگاه ها نهادهای منفعل نیستند. آنها به طور فعال سیاست های اجتماعی را شکل می دهند. چه از طریق فعالیت قضایی و چه از طریق رویکرد مسئولیت اجتماعی، تصمیمات آنها فراتر از دادگاه طنین انداز می شود. در واقع با اجرای قوانین به ثبات و نظم اجتماعی کمک می کنند. تصمیمات آنها پیشینه هایی را ایجاد می کند که رفتارهای آینده را هدایت می کند و هنجارهای اجتماعی را حفظ می کند.همانطور که ما مسائل پیچیده را بررسی می کنیم، درک نقش دادگاه به ما کمک می کند تا تاثیر آن را بر جامعه درک کنیم.

منابع:

Sunstein, C. R. (2001). One Case at a Time: Judicial Minimalism on the Supreme Court. Harvard Law Review, 115(8), 1935-1982.

Feeley, M. M., & Simon, J. (1992). The New Penology: Notes on the Emerging Strategy of Corrections and Its Implications. Criminology, 30(4), 449-474.

Rosenberg, G. (1991). The Hollow Hope: Can Courts Bring About Social Change?. University of Chicago Press.